หากเรื่องทุกข์ของเราเล่าคนอื่น
คงร้อยหมื่นแสนคนท้นขบขัน
รู้หน้าไม่รู้ในใจเท่าทัน
จึงเก็บมันไว้แน่แค่ในใจ
หากเรื่องสุขของเราเล่าคนอื่น
คงร้อยหมื่นแสนคนท้นหมั่นไส้
รู้หน้ามิรู้จิตคิดภายใน
พึงตรองให้ถ้วนจบครบมุมมอง
ฟังทุกข์ร้าวรานคนอื่น ฝืนข่มเล่า* (โซ...เซอะเซอ)
แต่มิเอาเก็บใส่ในสมอง
ทุกข์ของใครควรนึกและตรึกตรอง
เรียนผูกต้อง...ลงมือแก้...แม้ยากเย็น






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า