.jpg)
หรือความถี่ความเหงาเราต่างชั้น
ทะเลท้องฟ้ากั้นเธอ-ฉันห่าง
ยอมจำนนเรียนรู้สู่การเดินทาง
และปล่อยวางความเหงาที่ร้าวราน
M.
ท่วงทำนองหลั่งไหลที่ไร้เสียง~
หวิวไหว ~ เพียง...จิตส่งห่วงสงสาร
คราหมอกแผ่วโปรยลงผจงจาร
ทรมานคงท่าวทบร้าวทรวง
หมายถอดใจไปวางเคียงข้างชิด
คราแรงฤทธิ์เพลงโศกก้องโลก-สรวง
ขออย่าให้พ่ายแพ้ทั้งแดดวง
กับภาพลวงตานั้นซึ่งบั่นทอน
ลมหนาวเอย ~ ลมเจ้าพัดเบาหน่อย
เดี๋ยวจักพลอยหวาดหวั่นผู้ขวัญอ่อน
ระเรื่อยไล้ยอดหญ้าอย่างอาวรณ์
เหมือนเมื่อตอนร่ำลาอย่างอาลัย
ขอน้ำเนตรพรู-พราวราวน้ำค้าง
รินร่วงกลางฤดีนี้ได้ไหม
หากแลกกับรอยยิ้มพริ้มละไม
เถิด...ดวงใจฉันนี้พร้อมพลีแทน
อยากเสกมนต์เคลื่อนฟ้าเพ.ลาเช้า~
เพื่อปัดเป่ามืดดำระกำแสน
เมื่อแสงสูรย์สาดไล้ไปทั่วแดน
คืออ้อมแขนอุ่นอิงเชิญพิงซบ
ฝากสายอักษรสร้อยเรียงร้อยขาน
จรดจารผ่านฟ้ามาบรรจบ
เก็บทั้งมวลไมตรีงามดีพบ~
มาแลกกลบเดียวดายมลายลาญ
ฝากสายแดดแสงอ่อนฟ้อนจุมพิต
ณ ห้วงนิทราหลับซับผสาน
เพียงรำไรเดียวดายในดวงมาน
เมื่อพ้องพานปวดเจ็บ...ขอเจ็บแทน
จากหนึ่งผู้รู้รับพร้อมกับหวัง~
ว่าเธอยัง "อยู่ไหว" ไปตามแผน
จากผู้ซึ่งรักพลาดจนขาดแคลน
และโลดแล่นคืนเปลี่ยวอย่าง "เดียวดาย"
นิจจาเอ๋ย...อย่าให้ใครติดบ่วง~
ฤา ตกห้วงรักรสหมดความหมาย
ยอม...ฉันยอม ~ ทุกข์ทนคนสุดท้าย
บนทางสายอดสูผู้อาดูร
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
