อยู่ที่นึกฝึกหาสภาวะ
สติอย่าละ..กำกับมั่น..กันผยอง
สิ่งทั้งหลายคลายเริ่มต่อเติมมอง
ปัญญาส่องแสงสว่างทุกทางไป
มังตรา
ขณะหนึ่งก่อนระเหยของเหมยขาบ
รับแสงอาบยามเช้าก็พราวใส
งามเหมือนจักคงค้างไม่ร้างไกล
เพียงแดดไล้ลมลูบก็วูบเลือน
มิต่างดอก ชีพชนม์ที่วนผัน
กาลบาดบั่นดุจมีดคอยกรีดเฉือน
ต่างแหว่งวิ่นสิ้นดีล่วงปีเดือน
ไปตามเงือนไตรลักษณ์คอยชักนำ
เหลือค่าควรหวนคิดเอาจิตจรด
อาจปรากฏแนวทางให้ย่างย่ำ
สุดถนนสายนี้อาจสีดำ
แล้วแต่กรรมนำไปผลักให้เป็น
อยู่ที่ใจใสสะอาดหรือขลาดเขลา
ยึดโยงเอาแต่ของที่มองเห็น
จนลืมตัวมัวเมาอยู่เช้าเย็น
หลงประเด็นแค่เปลือกก็เลือกมา
เป็นภาวะอารมณ์ว่าชมชอบ
มิได้สอบทวนซ้ำว่าล้ำค่า
หรือเป็นกรวดย้อมทองที่ต้องตา
จวบจนสิ่งพอกทาเผยท่าทีฯ
วลีลักษณา
๑๒ มกราคม ๒๕๖๙
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
