คราวอ่อนพ่ายจมภวังค์สุดหยั่งนึก
ในห้วงลึกค่อยแตกแยกรอยแผล
เกินกว่ากักเก็บซ่อนความอ่อนแอ
กว่าจะรู้ว่าแย่ก็แพ้ใจ
ปัญหาเร้ารุมลวงเป็นบ่วงรั้ง
รอวันพังเกินซ่อมหรือหลอมใหม่
เป็นสนิมปริ่มเซาะเลาะเนื้อใน
เป็นขี้เถ้าเมื่อใดคงหายครวญ
ครารู้สึกเดียวดายในยามเหงา
สิ่งรุมเร้าหน้างานพลันปั่นป่วน
ความอ่อนล้าคราหมองย่องตีตรวน
ทุกกระบวนความคิดไร้ทิศทาง
M.
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
28 มกราคม 2026, 06:49:PM
|
|||
|
|||
ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน > บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ > หมวดบทกวี บทกลอนเศร้า > กลอนเหงา > หัวข้อ: เดียวดาย (ผู้ดูแล: ดิษฐา, แป้งน้ำ) > List คำชม สำหรับข้อความนี้
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: เดียวดาย (อ่าน 1267 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:







ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า