.*~หลงน้ำคำ~*.

.*~หลงน้ำคำ~*.
รจนาโดย : กัลมลี*

พริ้มตาห่มผ้าบางร่างระหง
คลุมผ้าตรงปลายเท้าแผ่วเบาคลี่
พร้อมข่มความอาวรณ์ซ่อนธุลี-
ดวงฤดีร้าวแหลกคราแยกกัน

หากจะกล่าวโทษใครได้สักหน
ควรสาปตนสร้างโลกจนโศกศัลย์
เสมือนตกลึกหลุมขุมโลกันตร์
วางน้ำมันไว้ใกล้เชื้อไฟเพลิง

โอ้...ช่ออักษราในคราแรก
รสหวานแทรกทรวงในทำใจเหลิง
เดินล้ำเส้นสัมพันธ์ฝึกชั้นเชิง
ด้วยบรรเทิงดื่มด่ำหลงน้ำคำ

โลกทั้งสองใบสานผ่านปลายนิ้ว
ฝากรอยริ้วในอกดึงตกต่ำ
อยากจะย้อนกลับไป ~ ถ้าได้ทำ
ลบความจำวันที่เคยมี "เรา"

เพลิงอารมณ์รุกผ่านลานใจแล้ง
ประหนึ่งแกล้งไฟห้ามยิ่งลามเผา
โดยเชื้อเพลิงชั้นดีมิต้องเดา
เชิญเถิดเอาต่างฟืนทั่วผืนดิน

กลอนเธอเขียนถึงฉันในวันก่อน
ยังอ่านย้อนเพ-ลา คราถวิล
อ่านให้เจ็บให้จำซ้ำเคยชิน
ว่า ~ สูญสิ้นอย่างไม่เข้าใจกัน

ทั้งอยากถามทักทายเธอหลายหน
ดวงกมลคนไกล...ในใจฉัน
โกรธ-เกลียด-ชังคือภาพตราบนิรันดร์
ล่วงลุวันอภัยให้หรือยัง?

หลายปีข่มตานอนอาวรณ์หา
ยามพริ้มตาอาลัยในภาพหลัง
ก่อนอายุขัยช่วงล่วง ~ คืนรัง
เถิด...สักครั้งยังรอเธอต่อกลอน

ขอเรียนเชิญท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีที่มีความหลัง
หรือตกอยู่ในวังวนแห่งน้ำคำร่วมต่อกลอนกันค่ะ
เธอนั่นแหละจ้ะ