นั่งตะลึงลานกลอนตอนเจอใหม่
กว่าสองเดือนเลื่อนอ่านสราญใจ
เขียนบ้างซิยังไงให้เป็นกัน
เขียนเพี้ยนผิดบ้าบอท้อเป็นบ้า
แต่ดาหน้าเขียนไปแม้ใจหวั่น
มีครูกลอนดูแล..แนะทุกวัน
มีเพื่อนฉันสหายให้ไมตรี
เพื่อนสหายหลายหลากมากช่วยเหลือ
ต่างก็เกื้อข้อมูลหนุนทุกที่
ห่างไปบ้างด้วยงานการอันมี
แต่ก็หนีไม่พ้นคนรักกลอน
จะมัวอ่านเท่านั้นมันส์ที่ไหน
เข้ามาไวต่อคำขำจนหลอน
เลิกเป็นคนทั่วไปไม่สัญจร
เข้ามาก่อนลองดูจะรู้เอง..
นะจ๊ะ

msp.
คิดย้อนกลับไปก็อายตอนเขียนใหม่ ๆ มีคนสอนให้เหมือนกันค่ะ
เพื่อนๆ พี่ ๆ ก็น่ารักกันนะคะ พิมพ์ผิดก็ทักมาบอก แลกเปลี่ยนกัน...
ที่หายไปสงสัยรวยแล้วเลยเลิก







ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า