…เกือบจะเรียกว่าความรัก… (Comrades: Almost A Love Story Tian Mi Mi : 1996) นั่งกินลมชมวิว นิวเยียร์ฝัน เบิกรับวันปีใหม่ ฟ้าใสสวย ดรุณีสวมกี่เพ้าเกล้าผมมวย เยื้องย่างนวยนาดพริ้ม ยิ้มละไม เกิดมโนรี่รัด กระหวัดหวาม- กับงดงามนั้นหนา กว่าต้านไหว ตกหลุมรักเจ้าแล้ว สิแก้วใจ ทำเช่นไรให้สม อารมณ์ปอง จารสลักวรรคแรก หวังแทรกสิทธิ์ ต่อเชื่อมชิดคล้อยความ ตามวรรคสอง ผูกผสานหวานรัก ด้วยวรรครอง ก่อนวรรคทองเปิดสู่ ประตูทรวง หากแม้นเทพอุ้มสม ดั่งพรหมเสก รจเรขสื่อมาน บรรสานห้วง- หัทยา หยาดคล้อง สองแดดวง ขอพุ่มพวงอย่าพรากหวัง ตั้งตาคอย หากมิตอบคำถาม ด้วยคร้ามแปลก ประหนึ่งแรกพบเจอ ไยเผลอปล่อย- เสียงในหัวเพ้อพร่ำ ซ้ำซากปรอย ประดิษฐ์ประดอย ร้อยร่ำ คำหวานวรรค ผิว่าเจ้าพึงจิตคิดหมายอื่น อกกล้ำกลืน ขื่นขม ระทมปรัก เกือบจะให้คำนิยาม ว่า“ความรัก” คงเป็นได้ แค่ทายทัก…แอบรักเปรย Soul Searcher Inspired to write 7/1/2026 |
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
29 มกราคม 2026, 03:12:PM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: …เติ้งลี่จวิน รำลึก.. (อ่าน 435 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า