ที่เธอถือในมือคือก้อนหิน
อยู่กับมันจนเคยชิน ~ หินยิ่งใหญ่
ฉันรับรู้หักรักเหมือนหักใจ
แต่ถ้าไม่โยนทิ้งเธอยิ่งจม
ดอกรักเอยเคยหวานบานเต็มสวน
แต่เมื่อไม่หอมหวลชวนขื่นขม
ใจย่อมจักร้าวรวดปวด-ทุกข์ตรม
กลับทับถมหัวใจจนไม่ฟื้น
จะดีไหมมองทางไปข้างหน้า
ปาดน้ำตาและก้าวไปแม้ใจฝืน
สักวันเธออาจพบหวังที่ยั่งยืน
มอบหินคืนให้กับเขา...อย่างเบาใจ






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า