…อ๊ะ มาต่อตรงนี้เลยแม่คุณ… …คนเรายอมแพ้บ้างก็ได้นะ แพ้เป็นพระใช่หวั่นเกรง ปากเก่งทั่ว การถนอมน้ำใจใช่หวาดกลัว เถียงชนะรัวรัว แต่สุดท้าย ทำลายมิตร (ส่วนเรื่องของลุง) …เอาเป็นว่าคุณพ่อคุณแม่อายุเท่าไหร่ บวกเข้าไปอีกสิบปี มิมีผิด จะแก่มากแก่น้อย กลอยใจชิด อยากเห็นหน้าลุงโรคจิต นี้ทำไม…หึหึ หากว่าลุงหน้าตาดี หรือขี้เหร่ เธอจักเหหันเปลี่ยนความคิดไหม จักมุมมองปรวนแปรแลเปลี่ยนไป ตามหน้าตาหรือไฉน ใคร่ตรองดู ในโลกแห่งวรรณกรรมออนไลน์นี้ การปกปิดมิดชิดนี่ ใช่หดหู่ เพี้ยงสดับสำเนียง จำเรียงรู้ ผุดพรั่งพรู วิถีคิด จิตวิญญาณ …หน้าตาคนเรา จะเอาหล่อเอาสวยแค่ไหน ก็ทำศัลยกรรมเอาได้ บุคลิกกิริยามารยาท ก็ฝึกหัด หรือแสร้งทำกันได้ จะเป็นสุภาพบุรุษ สุภาพสตรี จะเป็นผู้ลากมากดีแค่ไหนก็เรียนรู้ฝึกหัดกันได้ แต่ที่ปลอมกันไม่ได้คือความคิด จิตวิญญาณของคนเรา การที่คนเราไม่รู้หน้าค่าตา ไม่รู้สถานะ ไม่ได้ยินเสียงกัน มันทำให้ไม่มี Bias หรืออคติ ในการที่เราได้รับรู้ เพียงสดับสำเนียงกลอน หากลองฟัง อย่างตั้งใจ เราอาจจะได้ยินเสียงตัวตนลึกๆ ได้รับรู้ความคิด จิตวิญญาณ ของคนๆนั้น ซึ่ง Real กว่าหน้าตา สถานะ ภาพลักษณ์ ภายนอก ที่มันปรุงแต่ง แสร้งทำกันได้… …เอวัง ก็มีด้วยประการฉะนี้ ![]() ป.ล. …คนแก่อะนะ เขียนสั้นๆไม่เป็น ก็จะต้องขอบ่น โน่นนี่สักหน่อย…หึหึ โซ…เซอะเซอ 6 มกราคม 2569 |
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
08 มกราคม 2026, 05:31:PM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: …กลอนมโนสาเร่… (อ่าน 937 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า