เมื่ออยากจำฝังใจใส่สลัก
มิอยากพักหัวใจให้มันหาย
ความทรงจำเข้าขั้นอันตราย
คงมิวายคล้ายกริชกรีดขั้วใจ
ความทรงจำยามรักมักบางแผ่ว
ดูอ่อนแววลางเลือนเหมือนมิใช่-
เป็นทรงจำสิ่งหลักพักหทัย
บัดไฉนคล้ายหมอกที่หลอกตา
หรือใจเรามันอ่อนซ่อนบางสิ่ง
มิยอมทิ้งเก็บเอาความเศร้าปร่า
ชอบความเจ็บจึงจำทำเรื่อยมา
จำแค่ว่า"เจ็บแค่ไหน"ในตอนนั้น
เราคิดถึงอะไรในอดีต
ใจถูกกรีดขยี้ที่แสบสัน
หรือความสุขเมื่อคราวเราคบกัน
สองขั้วผันเวียนให้ลืมไม่ลง
msp.
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
09 มกราคม 2026, 02:23:PM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: ไม่เคยลืม (อ่าน 1633 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า