ยามร้อนกายคลายซาบด้วยอาบสรง
น้ำปลดปลงลงสนิทได้ปลิดถอน
ปฏิกูลสูญพรากสิ้นจากจร
จะนั่งนอนฉะอ้อนคำก็ฉ่ำทรวง
ยามร้อนรักมักพะวงให้หลงกลุ้ม
ดวงจิตรุ่มสุมฤทัยด้วยไฟหวง
หากได้แนบแอบน้องประคองควง
ที่เคยหน่วงห่วงหาจะคลาไคล
ร้อนตำราวิชาเล่าใครเขาช่วย
หากเขินขวยด้วยจิตไม่คิดไข
จะอัดอั้นตันอกเรื้อรกใจ
เหมือนสุมไฟในอุรายิ่งพาตรม
จำสะบัดกำจัดจากให้พรากพร่า
ปล่อยดวงจินต์วิญญาณ์ค่อยสาสม
ที่เคยหนักจักสบายคลายระบม
ไม่จ่อมจมซมซ่อนถอนบรรเทา...
" บูรพ์ "
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
