เมื่อดาวสิ้นแสง
แม้ดาวสรวงห้วงฝันมิทันฉาย
ส่องประกายจากไกลสู่ใจฉัน
เฝ้ารอคอยแสงส่องอยู่ทุกวัน
เพ้อพร่ำฝันมิหน่ายหมายใจปอง
เพิ่งจะรู้แสงลับริบหรี่แล้ว
ดั่งดวงแก้วหลุดมือไปให้เจ้าของ
สรวงสวรรค์ผันนรกปรกใจจอง
เหม่อเศร้าหมองจองจำใส่คุกใจ
เหมือนคำสั่งโทษประหารผลาญชีวิต
ไฟเผาติดวิญญาณผลาญความใคร่
จวบวันนี้จนสิ้นสังขารไป
แม้ดาวไหนไม่แลเห็นเป็นสำคัญ
ฉันเอง..
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
