ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กัลมลี*]

ฉันล้มเหลวในการห้ามใจ คุณคะ.... หัวใจของคุณเหมือนขนมหวานมากเลยล่ะรู้ไหม ส่วนฉันก็เหมือนมดที่ขาดน้ำตาลแล้วจะต้องตาย ฉันจึงล้มเหลวในการหักห้ามใจ....ห้ามความคิดถึงไม่ได้สักที คุณคะ..... คุณโตมาแบบไหนกันนะ...จึงน่ารักขนาดนี้ มีถ้อยคำมากมายที่อยากบอกคุณไปชั่วชีวี ถ้าให้โอกาสได้รู้จักกันมากกว่านี้....ไม่แน่ว่าฉันอาจเป็นคนที่ "ใช่" กว่าใครทุกคน

[PIKuL]

แค่คำถามสั้นๆ.... "เป็นไงบ้างช่วงนี้" ฉันก็รู้สึกดี...ที่เธอไถ่ถาม (❁´◡`❁) แอบลอบมองยามเผลอ ตอนที่เธอกำลังพยายาม และความรู้สึกก็ลุกลามจนใหญ่โต (❁´◡`❁) ยามสบตาและยิ้มให้ ก็รุ้สึกหัวใจฟูจนผลุบโผล่ หรือว่าเราจะ.....Let's go หยิบริบบิ้นมาผูกโบว์...แล้วไปหาเธอ.

[โซ...เซอะเซอ]

เอ่อคุณครับ... สุดระงับ จำนรรจา มาขอเจ๋อ เรื่องผู้ชาย ใจหวาน กานท์ละเมอ ครั้นอ่านเจอ เผลอหมั่นไส้ ขอใส่ความ สดับเพี้ยง เสียงกลอน สื่อออนไลน์ แล้วรู้ได้ อย่างไร ใช่หื่นห่าม พวกหน้าม่อ ฉ้อฉล คนบ้ากาม มุ่งคุกคาม ลูบคม พรหมจรรย์ เอ่อคุณครับ... พึงระงับ อารมณ์ ข่มหุนหัน ขืนน้ำตาล ใกล้มด มิหมดวัน- คงหวานถี่ ตะบี้ตะบัน สนั่นกระจาย เพียงลมพัดแผ่วพลิ้ว......รำพัน ฤาหยั่งลึกเท่าทัน...........ซับซ้อน คำหวานจับใจจรร-........โลงเปรียบ กระจกเงาสะท้อน...........โศกเศร้าหรรษา “...ถ้าเธอรักใครคนหนึ่ง เธอเองจะรู้หรือเปล่า ว่ารักของเธอชั่วคราว หรือรักของเธอยาวนานกว่านั้น ถ้าเธอพบใครคนหนึ่ง ที่เธอให้ความสำคัญ เมื่อเธอสบตาคู่นั้นเธอรู้สึกอย่างไร...“ โซ...สวีท (So...Sweet) 555 8 สิงหาคม 2569

[กัลมลี*]

รัก อย่ากังวลถึงวันพรุ่งนี้เลยที่รัก รุ่งอรุณมินานนักก็จักฉาย หลับเถิดหนา~อย่าหวั่นว่าข้าจะตาย หัวใจนี้แตกกระจายจนสามัญ หากหนาวลมห่มผ้าเสียให้อบอุ่น แสงดาว~จันทร์ อ่อนละมุนโอบเอื้อขวัญ ห่วงตัวเองเถิดหนาอย่าห่วงกัน สองหัวใจไม่ผูกพัน.....ไม่เป็นไร มิใช่รักจักตระการฝันดั่งตะวันฉาย ฟ้าค่ำขับรัศมีดาวพร่างพรายก็ชวนใฝ่ มิเป็นรุ่งรวีแห่งข้าพเจ้าก็เข้าใจ ทั้งมิได้ขอสายใยไว้ผูกพัน อย่ากังวลถึงวันพรุ่งนี้เลยที่รัก เพียงวาจาเอ่ยทัก.....บนทางฝัน มิต้องถนอมน้ำใจอันใดกัน เพราะรักยังคงมั่นเช่นวันวาน

[กัลมลี*]

ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ หากเธอคือนักเดินทางบนความเศร้า ซุกซ่อนเงาไว้กับมุมอับแสง ฉันจักเป็นดอกไม้ไร้แมลง คอยแต้มแต่งโลกหล้าเบื้องหน้าเธอ หากเธอคือฝุ่นธุลีที่ย่อยยับ จักเป็นลมโอบซับน้ำตาเอ่อ ประคองจิตวิญญาณร้าวละเมอ จนกว่าเจอรุ่งรางน้ำค้างไพร ฉันจักเป็นดอกแก้วกำจายกลิ่น ห่มห้อมวิญญาณ์ร้าวคราวหวั่นไหว ขอร่วงเป็นดาวดินคราสิ้นใจ ทอดร่างให้เธอเหยียบย่างต่างผืนพรม เพราะว่ารักจึงร่วมรับความเจ็บปวด เปลือยเท้าย่ำบนก้อนกรวดความขื่นขม เพราะคิดถึงมากมายกว่า....ความระทม จึ่งตรอมตรมน้อยกว่าความอาทร หากเธอคืออรุณรุ่ง ~ รุ้งโชนสี ฉันจะอยู่อย่างพอดีฟ้าสีอ่อน แต่ถ้าเธอทุกข์ทนหม่นร้าวรอน ฉันจะนอนเหน็บหนาวเท่าเท่ากัน ถ้าเธอต้องทอดร่างกลางกรวดหิน ฉันจะผินหลังให้ไกลสุขสันต์ ไม่ว่าเธอมีหัวใจเพื่อใครกัน ฉันมีเหตุผลสั้นสั้น....เพราะฉันรัก

[กัลมลี*]

ขอบฟ้าของใจเราไม่เท่ากัน ขอให้ฉันร่วมรับรู้ความเจ็บปวด แขวนชีวิตบนเส้นลวดความเหน็บหนาว ฉันมิอาจดื่มด่ำคืนฉ่ำดาว พร้อมรินหยดน้ำตาพราวเคียงข้างเธอ ฉันมิอาจหัวเราะไปกับโลก ทางชีวิตพญาโศกเคียงเสมอ หนาวเหลือเกินใช่ไหมดวงใจเธอ ขอให้เจอรักละมุนอุ่นตะวัน หวังเท่าที่โลกนี้กรุณา มิขอมากไปกว่า....ขอฝัน ขอบฟ้าของใจเราไม่เท่ากัน เรียนรู้อย่างเท่าทัน....เพื่อปล่อยไป