ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[meang007]

ในวันที่โลกภายนอกมันโหดร้าย..
รอยยิ้มสดใส...ค่อยๆเลือนหายไปจากฉัน
พยายามอดทนไว้ อ่อนโยน เข้าใจ และแบ่งปัน...
แต่ผู้คนก็ยังหันหลังให้กัน... นั่นยิ่งทำให้ฉันมีน้ำตา

จึงต้องเริ่มสร้างระยะห่างขึ้นมากั้น...
ยอมเย็นชาใส่นั้น...เพราะนึกถึงวันที่อ่อนล้า
ไม่ใช่อยากใจดำ...แต่เพราะใจมันบอบช้ำเกินเยียวยา
จนไม่อาจรักษา...ได้แต่ถอยหลังกลับมาอยู่ในที่ของตน

แค่อยากเหลือพื้นที่ปลอดภัยไว้ถนอม...
ไม่อยากยอม...ให้ใครมาเหยียบย่ำอีกหน
การมีกำแพงหนาไว้ป้องกันใจ...ไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไรในโลกโหดร้ายมืดมน
ได้เวลาหันกลับมาหนุนใจตน...เลิกแสนดีกับทุกผู้คนเสียที

                     ~เมี่ยง เมี่ยง~
                  ...26/06/2569...
         

[เปลวเทียนเปลี่ยนสี]

ในโลกกว้างใหญ่....ใบนี้
หลังจากใช้ชีวิตมาหลายปี...เพิ่งรู้ว่าจิตใจคนกว้างใหญ่กว่า
ในโลกใบกลมกลม...หลายหลากสังคมที่เข้ามา
ทั้งสอนบทเรียนทั้งให้ราคา...แทบทั้งบ้าและทั้งดี

เพราะรายล้อมย้อมใจไว้...ให้อดทน
มากเกินกว่าจะทน...จนไม่สนใจอะไรไปแบบนี้
เริ่มถอยออกมาจากวงสนทนา...เพราะล้าเต็มที
อยู่เงียบเงียบในมุมอย่างตอนนี้...ที่พอได้พักใจ

หนุนใจตนไว้...ถนอมใจตนไว้...ให้ใจได้แข็งแรง
ลดละการขันแข่ง...แบ่งใจเท่าที่ไหว
ใจคนวกวนสับสนปนเป...เกเรกว่าสิ่งใด
ผู้คนมากมายก็แค่ผ่านมาและผ่านไป...แค่นั้นเอง

[โซ...เซอะเซอ]

…Just enjoy the show… …ตื่นขึ้นชมรมณีย์แห่งชีวิต มองแสงอาทิตย์แย้มอุษาที่ขอบฟ้านั่น มองราตรีที่มีแสงดาวแลแสงจันทร์ เป็นเพื่อนคอยปลอบขวัญในวันเหงา ส่วนเรื่องของมนุษย์มนา ดราม่ามลาก ก็เฝ้าดูความอยาก ความโฉดเขลา เฝ้ามองดูแรงริษยา หม่นมืดเงา ความมัวเมา ความโลภ โกรธ หลงนั้น เมื่อยิ่งมองเห็น ยิ่งรู้ ลู่ลามลึก กอบเก็บความรู้สึกร้าวร้าง อย่างสร้างสรรค์ แต่มิเอาเข้าตัวดนู ด้วยรู้ทัน อย่าให้เชื้อร้ายนั่นบั่นทอนใจ เสียงอักษรคือเพื่อนเหมือนทางออก สะท้อนบอก ทั้งสุขทุกข์ ที่รุกไล่ พรรณนาอย่างตรองตรึก ลึกความนัย บันทึกใส่ศิลป์อักษร…ย้อนเตือนตน มองชีวิตเป็นเสมือนเขาวงกต มากเคี้ยวคด มุวนวิ่ง ยิ่งสับสน หากว่าเราลอยตัวสูงสู่เบื้องบน จักเห็นการว่ายวน อลหม่าน พลุ่งพล่าน…ชั่วกาลกัลป์ “…I'm just a little bit caught in the middle Life is a maze and love is a riddle I don't know where to go Can't do it alone I've tried and I don't know why I'm just a little girl lost in the moment I'm so scared but I don't show it I can't figure it out It's bringing me down I know, I've got to let it go And just enjoy the show…“ [The Show : By Lenka] Soul Searcher Inspired to write 27/6/2026

[แป้งน้ำ]

ความผิดพลาดประการแรก
คือการแยกไม่ออกว่าใครจริงใจกับฉัน
ประการที่สองคือ . .. ไว้ใจซึ่งกันและกัน
ประการต่อมานั้น . .. คือ “การให้ใจผิดคน”

ทัศนคติในวันที่หัวใจไร้เดียงสา
คือการคิดไปเองว่า .. . ความดีจะชนะใจใครได้สักหน
เติมใจเจ็บเต็มอิ่ม ~ ด้วยรอยยิ้มของผู้คน
ใช้อารมณ์นำเหตุผล . .. จนลืมว่าใจตน . . ก็ร้าวราน

ในเมื่อรางวัลคือความเสียใจ
ฉันจะไม่ขอให้ใคร . .. มาร่วมหาร
กลืนความแสนดีลงคอไป ~ ที่เคยให้ถือว่า “ทำทาน”
อย่าทักมาอีกนะ . . ฉันรำคาญ
ทุกปัญหาที่ต้องจัดการ . .. เธอจงแบกรับมัน . . ด้วยตัวเอง~*