ในวันที่โลกภายนอกมันโหดร้าย..
รอยยิ้มสดใส...ค่อยๆเลือนหายไปจากฉัน
พยายามอดทนไว้ อ่อนโยน เข้าใจ และแบ่งปัน...
แต่ผู้คนก็ยังหันหลังให้กัน... นั่นยิ่งทำให้ฉันมีน้ำตา
จึงต้องเริ่มสร้างระยะห่างขึ้นมากั้น...
ยอมเย็นชาใส่นั้น...เพราะนึกถึงวันที่อ่อนล้า
ไม่ใช่อยากใจดำ...แต่เพราะใจมันบอบช้ำเกินเยียวยา
จนไม่อาจรักษา...ได้แต่ถอยหลังกลับมาอยู่ในที่ของตน
แค่อยากเหลือพื้นที่ปลอดภัยไว้ถนอม...
ไม่อยากยอม...ให้ใครมาเหยียบย่ำอีกหน
การมีกำแพงหนาไว้ป้องกันใจ...ไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไรในโลกโหดร้ายมืดมน
ได้เวลาหันกลับมาหนุนใจตน...เลิกแสนดีกับทุกผู้คนเสียที
~เมี่ยง เมี่ยง~
...26/06/2569...
