ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กัลมลี*]

ด้วยการงานตอนนี้ที่ยุ่งมาก
ว่างก็อยากพักผ่อนนอนอุตุ
อยากแต่งกลอนแต่นอนฝันมิบรรลุ
จึงปะทุความคิดผลิตกลอน

ตั้งกระทู้ชาเลนจ์ไว้เป็นเหตุ
เพื่ออัพเดททอถักตัวอักษร
สั้น-ยาวมิสำคัญไม่บั่นทอน
แค่ไม่หย่อนความขยันเท่านั้นพอ

 

ขอชาเลนจ์ตัวเองด้วยการแต่งกลอนติดต่อกัน 7 วัน
ถ้าทำไม่ได้ก็ตั้งโจทย์ใหม่ไปเรื่อยๆ

[โซ...เซอะเซอ]

ร่วมเขียนกลอนสักบท ประชดสาว ผมดำยาวสลวย ความสวยส่อ รึ่เดินแซง มิแทงกั๊ก ไปดักรอ เอี้ยวเอียงคอ เก้อยิ้มรับ…กับหนวดงาม …ยุคนี้อะไรๆมันก็ลวงตากันได้จริงๆ…หึหึ   โซ…เซอะเซอ 5 มิถุนายน 2569

[โซ...เซอะเซอ]

ชาเล้นจ์แบบแมวแมว แนวคุณป้า หากคำท้ายากเกิน ก็เมิน ข้าม แล้วแก้โจทย์เสียใหม่ ให้ใจความ- ได้ต้องตามอัธยาศัย พึงใจตัว ท้าแบบนี้ นอนคุดคู้ อยู่กับบ้าน ปล่อยเกียจคร้าน บานตะไท ไหลลามทั่ว น้ำไม่อาบ ฟันไม่สี มิดหมีมัว สั่งคุณผัว ทำโน่นนี่ ชี้นิ้วเอา โซ…เซอะเซอ 5 มิถุนายน 2569

[กัลมลี*]

ตั้งชาเลนจ์กลับยากเย็นเป็นหน้าแตก 
เริ่มวันแรกก็เงียบหายไปหลังเขา (555)
งั้นตั้งโจทย์ใหม่ให้เบาได้เบา
นัดวันเมาติดต่อกันห้าวันพอ

ไม่เข็ด 

[โซ...เซอะเซอ]

โจทย์…เมารักหรือเมาเหล้า เอาให้ชัด ดูท่าทางจะเมาหมัด ตระบัดส่อ ถ้าสื่อหมายเมากลอน โปรดนอนรอ จะใคร่ขอ สัก*พจน์งาม ให้สามจึ๊ก จึ๊กแรกปักกลางหลัง มิตั้งตัว เค้าโครงร่างเร็วรัว ทั่วลงหมึก จึ๊กสองแทรกซึมทรวง สู่ห้วงลึก ก่อนจารึกจึ๊กสุดท้าย ด้วยลายเซ็น *สัก : รอยสัก, Tattoo โซ…สามจึ๊ก (555) 8 มิถุนายน 2569

[กัลมลี*]

ถ้าลายเซ็นแลกเหล้าได้เอานะ
แต่ดูท่าจะเกะกะถ้าได้เห็น
มือไม่นิ่งงกเงิ่นเกินประเด็น
เปลี่ยนมาเป็นแบงค์ม่วงสักพวงพอ

 

ยังไม่กล้าชาเลนจ์ใหม่ อายตัวเอง 5666

[โซ...เซอะเซอ]

แปลกพักนี้ดูหนีบเหนียม เจียมกายา ก่อนนี้แบ๊งค์เทาต้องมา ล่วงหน้าหนอ ฤาเพราะร่วงโรยวัย ใกล้สอวอ ใจเลยฝ่อ รี่ลด กดค่าตัว หรือเธอร่วมโครงการไทยช่วยไทย จ่ายสี่สิบแล้วไซร้ ไร้หมกมั่ว หากได้ทั้งกายใจ รีบใช้ชัวร์ จักเร่งส่งเข้าโรงครัว มิช้ารอ โซ…เซอะเซอ 10 มิถุนายน 2569

[กัลมลี*]

ระดับนี้มิต้องใช้ไทยช่วยไทย
แค่เอไอแต่งรูปไปหลอกล่อ
อัพความรักขึ้นคลาวด์ไว้ส่งไปรอ
ไปสานต่อในคุกสนุกดี (เฮ้ย555)

 
กัล*เป็นมิจ เอ๊ย มิตรกับทุกคนค่ะ

[กัลมลี*]

(๑)
~ดอกไม้สด~



ดอกไม้มอบแทนนามของความรัก
ด้วยประจักษ์รักที่มีความหมาย
ตอนถือผ่านผู้คนกระวนกระวาย
มองสบสายตาคู่นั้นรู้ทัน

ดอกไม้สดกลิ่นกรุ่นละมุนหอม
วางเพียบพร้อมคู่เคียงข้างเตียงฉัน
เทิดเขาเป็นที่พึ่ง ซึ้ง-สำคัญ
เป็นคู่หมั้นคู่หมายในชีวิต

แสนรัญจวนหัวใจยามได้กลิ่น
ขวัญชีวินคนนี้ที่คิดผิด
หารู้ไม่เขามองสำรองคิด
ซ่อนเขี้ยวพิษด้วยเขาเจ้าสำราญ

เพียงดอกไม้หนึ่งช่อมอบขอรัก
เขาแค่ควักเศษตังค์ซื้อสังหาร
กับท่าทีเหนียมเหน็บเก็บอาการ
โดยสันดานมิสนคนเป็นตาย

อนาจแท้...ซื้อใจ "ดอกไม้สด"
เหมือนฉันหมดค่าเบี้ยเกือบเสียหาย
ดีรู้ก่อนคล้อยตอบมอบร่างกาย
ไร้ยางอายแลกดอกไม้ไว้เชยชม

ใช่ว่าจักรักใครได้ง่ายง่าย
แอบเสียดายดอกแย้มเก็บแซมผม
หากภาษาดอกไม้ไร้หนามคม
ฉันอาจสมใจรัก...ได้สักครา



เบาๆ 5 วันก่อน ไม่รู้ว่าท่าดีทีเหลวอีกไหมนะ 

[กัลมลี*]

 (๒)
~ใจของคนรอคอย~



กลอนทุกบทแต่งให้ด้วยใจรัก
มีทึกทักเองคืออย่าถือสา
ขอส่งกลอนอ้อนบ้างบางเวลา
คิดเสียว่าเป็นทานเติมหวานใจ

ข้างบ้านบานอีกแล้วดอกแก้ว~โมก
สะบัดโบกลมฝนจนพลิ้วไหว
ฤดูร้อนผ่านพ้นแล้วคนไกล
นานแล้วไยไม่มาทักหากัน

หอมดอกโมกทิ้งกลิ่นบนดินนุ่ม
หญ้าโอบอุ้มดอกแก้วแล้วเคลิ้มฝัน
แม้แต่ดอกไม้ปวงร่วงโรยวัน
ยังมีบรรจถรณ์โอบช้อนรับ

แต่มนุษย์สิ้นหวังแม้นตั้งจิต
น้ำเนตรนิดกักรื้นข่มคืนกลับ
ด้วยขาดแพรแผ่เผื่อเพื่อเช็ดซับ
มิได้นับน้ำตาแทนค่ารัก

ใจของคนรอคอยเหลือน้อยแล้ว
คงมิแคล้วข่มขมระทมหัก
ถ้าเขาตั้งใจหลบมิพบพักตร์
เกรงว่าจักหลงรอต่อจนตาย

ผ่านสำเนียงเสียงเอ๋ย...เคยหวังว่า
หากภาษากลอนนี้มีความหมาย
เมื่อมิคิดกลับอยู่เป็นคู่กาย
คำสุดท้ายโปรดมา...บอกลากัน

หากบทกลอนบ้านบ้านเลื่อนผ่านหน้า
เพียงหวังว่าจำได้ว่าใช่ฉัน
กดเยี่ยมชมแทนค่าว่า"ผูกพัน-
ถึงทางตัน" จักได้ไม่ต้องรอ

[กัลมลี*]

(๓)
~สิ้นคิด~



เหลือบมองดูเงาร่างอย่างสงสัย
นั่นคือใครมองตรงมาหากันหนอ
ดูอมทุกข์ขอบตาช้ำน้ำตาคลอ
รันทดท้อราวกับว่าเพิ่งปราชัย

ในอกยังเจ็บแปลบแผลแสบลึก
ทุกครานึกถึงคนเราเฝ้าฝันใฝ่
อยากหายตัวลึกลับดับหายใจ
เผื่อมีใครถามถึงสักครึ่งครั้ง

พอตกดึกนอนผวาพาสะท้าน
นั่งรอผ่านดึกดื่นครึ่งคืนหลัง
ไร้ไฟรถส่องถนน...ทนลำพัง
เช้าแล้วยังว่างลานรถคันเดิม

ใจจดจ่อถึงแม้เขาแปรพักตร์
แต่เรารักและยังมีหวังเริ่ม
สมเพชตนสุมนรกในอกเติม
ทวีเพิ่มความช้ำตัวทำเอง

เขาตัดได้เราควรหวนตัดบ้าง
อย่าเดินซ้ำย่ำทาง~ย่างข่มเหง
เขาผลักเราลงเหวเลวไม่เกรง
เราควรเร่งไต่เชือกเลือกขึ้นมา

เมื่อดิ่งลงก้นเหวด้วยเปลวรัก
เราควรจักหนีสิ้นปีนยอดผา
กลับอยู่รอขอให้เขาชายตา
หมดปัญญาหลุดพ้น...คนสิ้นคิด




คนที่ชื่อมีสระ โ-
กำลังชาเลนจ์ด้วยการไม่เข้าบ้านฯ หรือเปล่านะ
เงียบแท้ 

[กัลมลี*]

(๔)
~คำกร้าว~



มิใช่คำซ่านหวานวิมานทิพย์
คำกร้าวหยิบใช้ความตามจริต
โลกไม่สวยเมื่อมองผองชีวิต
ดัดลิขิตไม่เป็นมันเข็ญใจ

อยากเห็นหญ้าบานออกเป็นดอกรัก
เปลี่ยนแฟงฟักเป็นผลต้นไม้ใหญ่
ควรหรือตัดหญ้าแทรกฉับแหลกใบ
เพื่อกดให้รากหญ้าเลิกท้าทาย

แม้ถูกทับอิฐถมจมคอนกรีต
หากใบซีดเหยียดแทงอาบแสงฉาย
กลับสดเขียวเรียวอาจเฉือนบาดกาย
หากมักง่ายทึ้งทิ้งยิ่งรกทาง

รากหญ้าแผ่ขยายใต้ดินผิว
ต้นเอนริ้วลมรีดไม่กีดขวาง
ค่าหรืออาจควรใครเหยียดใบบาง
โดยความต่าง.ต่างล้วน.ควรเคารพ

โลกแห่งวรรณศิลป์ดินแดนฝัน
ต่างพงศ์พันธุ์ต่างชั้นเวียนบรรจบ
เพียบคำสวยคำงามใจความครบ
หากอ่านพบคำกร้าวอย่าเอาความ

มีความต่าง.ความเห็น.เป็นหลากหลาย
สังคมภายใน-นอกออกล้นหลาม
ขีดเส้นเขต.คารม.สมนิยาม
ดำรงท่ามแพรศิลป์ปิ่นมณี

"มิหมายเป็นเพชรหยอดยอดมงกุฎ
สรรพาวุธคือใจรักเป็นสักขี
คนสร้างคำจากฝันอันเสรี
ใช่กวี เรียกคนเรียงก็เพียงพอ"

ดาวหลายดวงช่วงโชติเคยโลดแล่น
ละดินแดน...คนธรรพ์จักสานต่อ
แม้ไม่งามครบถ้วนนวลลออ
ลายชีพช่อขอฉายอยู่ใต้ดิน

[กวินพัฒน์]

กลอนกมลคนสิ้นคิดประดิษฐ์ถ้อย
ใจของคนรอคอยกร่อยรสกลิ่น
รสคำกร้าวสาวไหนไม่ยลยิน
เฝื่อนรสลิ้นชิวหาไม่น่าชม

คอยละเมียดเฉียดตาหาช่องว่าง
หามุมกว้างมองไปใจก็ขม
เขาสุนทรีภาษาน่านิยม
เราโสมมเปื้อนเปรอะเลอะวุ่นวาย

เขาประกาศชาเลนจ์เป็นกิจจะ
เรามัจฉะเปลี่ยนชาเมื่อตาหน่าย
ชาไข่มุกจุกมะนาวเอาตาลาย
ชามากมายรสเข้มเอ็มตาตึง


กวินพัฒน์

 

[กัลมลี*]

~ตอบเอ็ม~

กวินพัฒน์มีวาจาประกาศิต
ปานชนิดกายเรือนเหมือนโดนขึง
มีลูกเล่นมุกหยอดอ้อนออดซึ้ง
ไฉนจึงถ่อมตนจนติดดิน

 
กลอนที่(๕)แต่งให้เอ็ม หยอกๆ55


________________________________

(๕)
~โลกสองใบ~



คนที่ฉันรักก็อยู่ต่อหน้า
มองแววตารู้พจน์ทั้งหมดสิ้น
แต่วันนี้สบตาเคยชาชิน
กลับมีหินขว้างปาจนชาใจ

ร้านโปรดนัดกับคุณยังคุ้นอยู่
ทุกเมนูชอบยังคงสั่งให้
แต่กับข้าวรสแทรกกลับแปลกไป
นี่ใช่ไหมรสชาติหยาดน้ำตา

บางครั้งถอนหายใจอาลัยหมด
บางครั้งกดข่มไฟแค้นแน่นหนักหนา
บางวันอยากขอเศษเวทนา
เป็นทาสอารมณ์ดั่งสูญทั้งปวง

โลกวันนี้กับวันนั้นต่างกันนัก
คนที่รักที่เคยใช้หัวใจหวง
ฉลาดล่อเก่งสลับลับหลังลวง
โดยผลพวงคือฉันนั้นเสียใจ

โลกฉันมีเพียงคุณและหมุนอยู่
คุณก็รู้รักแท้มากแค่ไหน
หลายคนเตือน...แต่มิชอบ...เถียงตอบไป
ว่าคุณไม่เหมือนชายใดในโลกนี้

เก็บน้ำตามาล้างยางอาย โง่
ทั้งโมโห...อยากไปตาย...ก็ใช่ที่
ถ้าไม่มองเพียงเปลือกเลือกให้ดี
คงไม่มีวันต้องหมองโลกสองใบ

[กวินพัฒน์]

โลกสองใบในมือถือตอนเผลอ
เป็นของฝากตอนเบลอเธอยัดให้
ด้วยทักทึกนึกความเอาตามใจ
โลกของใครใดหนึ่งพึงใช่ฤา

แม้นหมายกลอนนอนเฝ้าเรามีสอง
กลอนไทยพี่-อารมณ์น้อง..ห้องสานสื่อ
เทียวพำนักพักเขียนเพียรฝีมือ
ไยกระพือลือเสียหายมันไม่แฟร์

หากแม้นใจมีสองร้องประท้วง
เพียงหนึ่งดวงที่มีนี้แทบแย่
มิกล้าเสี่ยงดอกครับพับนอนแพ
ถึงท้ายแม้จะใช้ให้หนึ่งคน

แม้นหมายความสองทางอย่างประหลาด
อันนี้อาจจะใช่ให้สับสน
ล้วนแต่มีที่มาดอกหน้ามน
ใช่วกวนลวงใครให้ระอา

แม้ความใดมากมายมิได้บอก
หากกระฉอกบอกไปในภายหน้า
จงมั่นใจอย่าหวั่นวันผ่านมา
มิเพื่อลวงดอกหนานะเชื่อใจ
 


กวินพัฒน์


ครับโดนจับได้ซะแล้ว เขียนกลอนสองบ้านครับ บ้านเล็กบ้านใหญ่บ้านไหนทายกันเองครับผม 555
หัวใจเหี่ยวแห้งนี้ มีดวงเดียวนะ อ๊ะ จับดูครับ 55