ขอเล่าขานงานกวีเขียนชีวิต
ทีละนิดละหน่อยค่อยค้นหา
จากทารกเติบใหญ่สู่วัยชรา
จึงนำมาเขียนงานผ่านบทกลอน
..วัยทารก..
ความทรงจำละม้ายคล้ายความฝัน
ในห้องนั้นอบอุ่นแม่คอยป้อน
นมจากอกมารดาเอื้ออาทร
ได้หลับนอนทั้งวันแสนสบาย
....วัยเด็กก่อนเข้าเรียน....
วัยนี้มีเรื่องขำจำได้บ้าง
มาเล่าอ้างไว้ก่อนกันเลือนหาย
ตอนเด็กชอบแต่งหญิงไม่แต่งชาย
ถูกเขาลัอวุ่นวายอายจริงจริง
ก็กระโปรงลายดอกนั้นสวยหรู
เด็กไม่รู้เรื่องเพศเรื่องชายหญิง
ผู้ใหญ่ต้องคอยสอนคอยติติง
ให้ละทิ้งกระโปรไปไม่เหลึยวแล
มีอีกเรื่องแม่เล่าเราบอกต่อ
เราห้าขวบยังขอกินนมแม่
เราทั้งขำทั้งอายไม่อยากแชร์
เราก็แค่ผูกพันครรภ์มารดา
.....เพื่อนบ้านมหาภัย....
เรื่องต่อมาจำได้เล่นขายของ
สองพี่น้องแย่งกันประจัญหน้า
อยากได้มีดเล่มเดียวกันหั่นผักปลา
น้องเขาคว้ามีดฟันฉับฉันรับแทน (โอ๊ย!!)
.......จากนั้นก็วงแตก บ้านใครบ้านมัน....
......วัยเรียนปีแรก...
เมื่อถึงวัยร่ำเรียนเขียนหนังสือ
ทุกวันคือเรียนสนุกซุกซนแก่น
มีเพื่อนฝูงมากมายไม่ขาดแคลน
จำได้แม่นว่าเคยมีวีรกรรม
เราแบ่งข้างเล่นสงครามขว้างปาอิฐ
เพื่อนปาผิดฉันปาถูกเพื่อนหนัาคว่ำ
เพิ่อนร้องโฮครูซักไซ้ว่าใครทำ
พอขาดคำครูก็ฟาด(ก้นฉัน)แทบขาดใจ
.......เจ็บจริงจริง......
