ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[PIKuL]

เ มื่ อ บ ท เ พ ล ง กำ ลั ง เ ริ่ ม ต้ น ... ท่วงทำนองระริกริ้วบนผิวไม้ที่เคยแห้งโหย ทุกห้วงอารมณ์ผสมผสานผ่านสายฝนโปรย ก่อนที่สายลมพัดโชย...นำพาบทเพลง...จากไป หลงเหลือซากบทเพลงไว้เพียง...ความหวัง กับเสียงระริกริ้ว...ที่เคยดังในวันที่ฟ้าอ่อนไหว "สักวันหนึ่ง"...หากได้พบกันอีก...ในวันที่ฟ้าผลัดใบ ท่วงทำนองบทเพลงครั้งใหม่......อยากได้ยิน.

[PIKuL]

เมื่อต้องการคว้าฝัน........ที่เคยสร้างไว้ "การออกเดินทาง"ครั้งใหม่.....ก็กำลังเริ่มต้น "ความมั่นใจ" อาจไม่มีมากเท่า ...."ความทดทน" และมีบางจังหวะที่ใจมันร้อนรน....อยากวิ่งตาม ไม่ใช่เพื่อ.....ต้องการเอาชนะ...ผู้ใด เป็นเพียงการตอบสนองแรงแห่งใจ....ที่ไม่อาจเอ่ยห้าม ในเมื่อเลือกแล้ว....หนทางข้างหน้าคือ..."พยายาม" แม้นต้องเหยียบฝ่าดงหนามด้วยเท้าเปล่า....ก็จะไป ไม่รู้.....หนทาง...และจุดหมายที่แน่ชัด หลายครั้งก็ซัดเซไปตามสายลมพัด.... .......และหลงติดอยู่ในธารน้ำใส......... จังหวะเวลา...เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง...ที่ใกล้เส้นชัย ก็มักจะเกิด "คำถามใหม่"...ดังกับว่า "ไ ม่ ไ ด้ ต้ อ ง ก า ร ไ ข ว่ ค ว้ า มั น"

[PIKuL]

ไม่มีอะไรหยุดอยู่กับที่ได้...ในโลกใบนี้ สิ่งที่ดี...ก็อาจจะเปลี่ยนได้ในวันหน้า สิ่งที่ทรุดโทรม...ก็จะสลายไปตามกาลเวลา หรืออาจถูก "พัฒนา" ในรูปแบบที่ต่างไป ฉันกำลังมองหา....จุ ด สิ้ น สุ ด "ชีวิต".....กำลังเดินทางเพื่อไป "หยุด" ที่จุดไหน ลมหายใจสุดท้าย...ที่เราคิดว่า.."เพื่อจบไป" หรือคือสัญญาณ "การเริ่มต้นใหม่"...ในอีกหนทาง.

[PIKuL]

เวลาที่เรากำลัง "หลงใหล" อะไรบางอย่าง "เหตุผล" ล้วนหนักไปทาง.."ข้ออ้าง"..เสียมากกว่า เป็น "เหตุผล" ที่สนับสนุนการ "ตัดสินใจ" ที่ผ่านมา เพื่อรองรับว่า....ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเกิดจากการไตร่ตรอง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า......ในหลายๆครั้ง ก็ทำตามใจแบบ "เสียงดัง" แต่ต้องการ "ความถูกต้อง" ก็ แ ค่ อ ย า ก ทำ อ ย า ก ตั ด สิ น ใ จ ....อ ย า ก ล อ ง ดีกว่าปล่อยให้มัน ..ฟูฟ่อง.. ล่อยล่องต่อหน้าต่อตา แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ.....เพราะฉันยอมรับ "ผล" เพราะฉันคือคน "ตัดสินใจ" ในเบื้องหน้า จะถูก จะผิด .....ฉันก็อาจแค่ เสียใจ เสียน้ำตา แต่จะไม่คิดว่า "เสียเวลา" ....และตั้งคำถามใด....

[PIKuL]

เมื่อเรามี "โอกาส" เป็น...ผู้เลือก นั่นหมายถึง "สิทธิ์" ในการตัดสินใจ...อยู่ที่เราเท่านั้น เหตุผล....ที่เราหยิบยกมาให้ความหมายกับมัน ก็ล้วนมาจาก "สิทธิ์" ที่เรานั้นสามารถจะตัดสินใจ หากเมื่อไหร่ ที่เรา เป็น...ผู้ถูกเลือก นั่นหมายถึง "โอกาส" ...ที่ใครสักคนมอบให้ หมายถึง "สิทธิ์" ที่เราเข้าถึง....ก่อนใคร และยังมีอีกหลายหัวใจ.....ที่ต้องพลาดไป ......กับ "โ อ ก า ส"ของเรา......

[PIKuL]

ฉันอยากเดินทางไปหา ....ดวงตะวัน อยากแบ่งปันลมเย็น-เย็นให้ อยากโอบกอด...ความร้อนรุ่มที่มากมาย ด้วยความเหน็บหนาวในใจ....ที่ฉันมี         ·٠•●♥ ♥●•٠· เธอร้อน......ฉันหนาวเหน็บ เธอเจ็บ.......ฉันสบายดี ความแตกต่าง....ใน...ข้อนี้.... มันคงพอดี....กับความต้องการระหว่างเรา         ·٠•●♥ ♥●•٠· ฉันไม่อาจเข้าใจ....ยามเธอร้อนรุ่ม ยามเธอกลัดกลุ้ม....ฉันทำได้แค่ปัดเป่า และไม่ขอเรียกร้อง....กับความหวังที่ทอดเงา ฉันจะกอดความเหน็บหนาว....เอาไว้เพียงลำพัง.

[PIKuL]

เรื่องราวระหว่างทาง...แห่งการค้นพบ เป็นความรู้ที่ไม่มีวันจบ...ไม่ว่าที่ไหน หลายครั้ง...เรากำลังสร้างเส้นทางเพื่อผ่านไป โดยที่...ไม่ได้คิดอะไรให้มากความ และเรา...อาจลืมไปด้วยซ้ำว่า... ครั้งหนึ่ง...เราเคยผ่านมาและตั้งคำถาม เส้นทางสายหนึ่ง...เคยเป็นแก่นแท้ของการนิยาม และเราก็เคยเดินตาม...เส้นทางนั้นอย่างยินดี จนวันหนึ่ง....ความทรงจำกลับได้เริ่มต้น เมื่อเรามองหา เหตุและผล ของการมีวันนี้ เราจึงได้มองเห็น....เส้นทางหลากหลายที่เคยมี และเข้าใจ...ตัวเองมากขึ้นทุกที...ที่ใคร่ครวญ.

[PIKuL]

คิดถึง.....สมัยยังเรียน อาชีวะ ชีวิตวัยรุ่นสะเปะสะปะไปซะทุกเรื่อง แสวงหา...การใช้ชีวิตในสังคมเมือง อยากเห็นความรุ่งเรือง...ว่าเป็นเช่นไร เครื่องพิมพ์ดีด....ตัวเก่า จับวางนิ้วเราให้จดจำ...ท่านั้นไว้ วันหนึ่ง...หากว่าเราได้ก้าวออกไป อย่างน้อย...จะได้มีอะไรๆให้พกติดตัว สังคม....แห่งแสงสี สวยบาดตาในยามราตรี...ที่...ไฟสลัว โลกภายนอก....ไม่ได้น่ากลัว แต่ที่หมองมัวคือ "สายตา"เราที่เฝ้ามอง ยังจับแป้นพิมพ์ดีด...ไว้ให้มั่น และเดินถือมันไปทั่ว...แม้นสายตาใครจะจับจ้อง "คุณค่า"ที่ฉันถือคือสิ่งที่พวกคุณหมายปอง ทั้งที่แท้จริงแล้ว.."เจ้าของ"..ต่างหากที่ใช้มัน.

[PIKuL]

ความรู้สึกที่ถูก...เติมเต็ม...ในบางช่วงเวลา เราจดจำมันในรูปแบบของ "คุณค่า" เมื่อหวนคิดถึง เล็ก - น้อย แต่ ผนึกแน่นในรอยคำนึง ไม่มีถ้อยความใดหวานซึ้ง...แต่กลับลึกซึ้งในความทรงจำ หลายอย่าง...ที่ถูกฝังอยู่ในความรู้สึก ถูกปิดผนึกเอาไว้...ในเพลาที่ใจต้องมองข้าม ไม่ใช่เพื่อ "อยากลืม"...แค่ขอเพียงไม่ลุกลาม และไม่มีคำถาม...ที่ต้องการคำตอบจากใคร และสุดท้าย....สิ่งที่เราต้องการไม่ได้มากมายอะไรนัก "รัก" ....อย่างแท้จริง ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ แค่มีโอกาส...ได้ถูกทะนุถนอมด้วยความห่วงใย ก็รู้สึก...เติมเต็มหัวใจ...ที่มันขาดแคลนตลอดเส้นทาง.