ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[Msp.]

กลอนกรวด กลอนทราย กลอนกรวดกลอนทราย เขียนระบายคลายอารมณ์อันขมหวาน ปกิณกะสาแหรกแบกมาเนิ่นจนเกินกาล ปล่อยเป็นกระแสธารไหลบ่า..สู่ป่าอารมณ์ กลอนกรวดกลอนทราย เขียนระบายความรู้สึกความอ่อนล้าและพร่าขม แล้วแต่กระแสหัวใจอิงอารมณ์ เพื่อคลายปมระหว่างเหงาเท่านั้นเอง กลอนเล็กกลอนน้อย กลอนเปล่ากลอนปล่อย..ปล่อยอิสระความคิดมิข่มเหง เขียนเรื่อยเปื่อยตาประสาวันเบาๆ เอาบรรเลง เขียนเป็นเพลงของใจไว้ผ่อนคลาย เขียนดินเขียนฟ้า ตามแต่หัวใจนำพาไปที่หนไหน เขียนพรรณานา..จากความรู้สึกข้างใน หว่านลงไป..คือร่องรอยหัวใจเราเอง

[Msp.]

กอดแห่งรัก กอดแห่งความรัก คือกอดตัวเองให้แน่นหนักเถิดนะเจ้า เอากำลังใจของเรากอดตัวเรา นะ..อย่าเศร้าจงเรียนรู้ที่จะสู้..อยู่ให้เป็น กอดรักอันใดฤา จะเท่ารักจากกอดด้วยสองมือสื่อให้เห็น ชัยชนะอันแน่แท้จริง..จงมองไปในประเด็น คือชนะความยากเข็ญการเดินทางระหว่างชีวิต เราอาจจะเดินกลางสายธารม่านน้ำตา ที่ไหลบ่าท่วมทางเดินเกินลิขิต เถิดนะ..จงผายมือรับพลังจากทั่วสารทิศ แล้วตั้งมั่นเนรมิตลิขิตชะตา Msp.

พันช์คุงน้อย

[Msp.]

ช่วงว่างระหว่างใจ   ช่วงว่างระหว่างนี้ ไม่เคยมีว่าว่างกลางดวงหัวใจที่แอบเหงา มันบรรจุความสัมพันธ์ ความรู้สึกร่วมสร้างระหว่างเรา เต็มมาตั้งแต่เช้า..ก่อนเดินทาง มีดอกไม้ผ้าที่จัดช่อ กล่องดินสอ..บนโต๊ะไม้อยู่ข้างข้าง ฉันจัดเก็บไปมา..เทียวยกวาง คำนึงใน..ใจกลับเดินทาง..ห่างตัวเรา ออกไปและออกไป ความคิดถึงของฉัน กับความผูกพันวันเคยมีกันอยู่ชิดใกล้ มันชอบนัก..ที่รักคะ..มันเอาแต่ใจ มันชอบวิ่งพล่านจะไป..จะไปหาแต่คุณ msp.

[Msp.]

โลกของฉันอยู่ในแววตา นิยามนี้คืออะไรในแววตา คือปรารถนา..อยากถามหาความหมายก็คง..มิใช่ แต่มันคือการยอมรับแล้ว..กับหัวใจ “ยอมให้..เห็นตัวตนกันและกันนั้นทั้งมวล" ไม่มีคำถามในแววตา หากทว่า..ฉันอยากตอบมอบทุกอย่างจนหมดถ้วน คุณไม่ถามฉันอยากตอบ..สิ่งที่คิดออกไปให้อบอวล คำตอบที่นุ่มนวลละมุน..แก่คุณ..คุณว่ายังไง โลกของฉันหยุด ณ ตรงนี้แล้วที่รัก ลงปักหลัก..ประกาศว่า " ฉันอยู่ตรงนี้นะ" จะไม่ไปไหน อยู่ตรงนี้ไม่ครอบครอง แต่จะปกป้องตลอดไป มิใช่ความหลงใหลไหลหวามไหวแค่ข้ามคืน โลกฉันหยุด..ทุกอย่างดูไม่ขยับคล้ายสรรพสิ่งดับสนิท ลมหายใจในระยะประชิด.. กับเสียงเต้นของหัวใจที่ดังจนใจนี้ตื่น พรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร โหดร้ายแค่ไหน..อะไรจะหยัดยืน โลกจะพังทลายครืน..ก็ช่างมัน โลกของฉันอยู่ในแววตา ที่คุณโอบรักมา..ที่รักของฉัน ฉันเห็นคุณ เป็นแบบที่คุณเป็น... ดังเช่นดวงตะวัน แล้วคุณล่ะ เห็นฉัน.. เป็นอย่างไรในแววตา..ของคุณ Msp.

หลงใหลใจขาด..หลงสิ่งใดกันแน่  (พันช์คุงน้อยกับพี่เลี้ยง) ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ

[กัลมลี*]

แม้เพียงถ้อยกระซิบ



บทกลอนแห่งอิสระชน
ยามรักเขียนความรักล้นที่อยากบอก
ยามคิดถึงเขียนปีกให้ความคิดถึงบินไปหาทางออก
ยามเหงาเขียนกำแพงไว้ในตรอก ~ ซอกอารมณ์

เขียนดอกไม้ทุกดอกที่ตาเห็น
เขียนท้องฟ้ายามเย็นเป็นสีส้ม
อาจเล็กน้อยราวเม็ดทรายร่วงบนห้วงอารมณ์
แต่เป็นของสะสมในความทรงจำ

บทกลอนแห่งใจเสรี
เขียนเถิด ~ ถ้าเธอยังมีความดื่มด่ำ
ส่วนฉัน....ขอใช้ใจแทนกระดาษซึมซับน้ำคำ
แม้เพียงถ้อยกระซิบพึมพำ.....ฉันก็ได้ยิน

[Msp.]

อยากขอบคุณความรัก อยากขอบคุณความรัก ที่คุณสร้างสิ่งตระหนักแก่นรักนี้ส่งถึง ให้คนด้านชา..หนาด้านต้านความรู้สึกส่วนลึกจึง เปลี่ยนคนหนึ่งที่ไร้หัวใจ..ได้เรียนรู้ ความรักคุณช่างยิ่งใหญ่ ซึมซับความอ่อนไหว..ที่มีแต่ความหดหู่ ฉันได้เปิดโลกกว้าง..กางปีกเสรีนี้บินดู จึงได้รู้ว่าความรัก..ที่แท้นั้นเป็นอย่างไร คุณคือกระดาษรัก ที่รอรับการสลักถ้อยคำรำพัน..อันยิ่งใหญ่ คุณซึมซับทุกรอยอารมณ์ความรู้สึก..จากหัวใจ ของหนึ่งคนที่อ่อนไหว..ในฉันเอง อยากขอบคุณ..คุณนัก คุณคือพลังแห่งรัก..บรรเทาไม่เร้าเร่ง ด้วยความเชื่อมั่นไว้ใจ อบอุ่นนัก ฉันจักเขียนบทเพลง และบรรเลงกวีที่งดงาม..ยามพบคุณ Masapaer

หวานเป็นบ้า



มองแผ่นหลังพริ้งพรายคล้ายกระดาษ
ผ่องสะอาดระเรื่อเนื้อนิ่มอ่อน
บรรจงมือค่อยวางหลังงามงอน
ลีลามือเร่าร้อนซ่อนอารมณ์

ร่างลายสักหนักเบาเข้าส่วนโค้ง
ลายเส้นโก่งอ่อนช้อยร้อยเรียงสม
ขึ้นลายขลังมังกรเล็บซ่อนคม
ลายนิยมสาวซ่าสง่างาม

มือลูบหลังเนื้อสมันน่าหมั่นเขี้ยว
ยกเต็มเหนี่ยวนับหนึ่งถึงสองสาม
ผิวระเรื่อเยื่อกระดาษประกาศนาม
สักลายครามด้วยรักสักให้เธอ

Msp.




เสียงในหัว.. 

[กัลมลี*]

ฉันรักคุณจริงจริงนะ   ฉันรักคุณจริง-จริงนะ รักคุณมากเลยล่ะ รักในทุก-ทุกความหมาย รักแม้กระทั่งรอยเท้าที่คุณย่างเหยียบบนเม็ดทราย รักจนอยากเป็นเม็ดทรายและทอดกายให้คุณเดิน อยากลิ้มลองอนาคตว่าขมหรือหวาน เหงาสุขเศร้าหรือรักบันดาลให้ห่างเหิน ฉันร้องไห้ไปกับเสียงหัวเราะตอนคุณเพลิดเพลิน กลิ้งเกลือกในโชคชะตาที่ต้องเผชิญอย่างเต็มใจ แม้รอยปากกาที่เขียนขีด ดั่งคมมีดกรีดเลือดรินไหล ก็อย่าหวังเห็นความเสียดายในดวงตาที่อาลัย โชคชะตาอาภัพฉันจะรับไว้เอง จัดหน้ายังไงให้เป็นแบบ Msp./ลุงโซอ่ะ เย้ ได้แล้ว ขอบใจ Masapaer มากค่ะ

เขียนเพลงกลอนซ่อนรักตัวอักษร
เราหัวอ่อนโดนของจนร้องเอ๋ง
เบามือหน่อยที่รักชักหวาดเกรง
หนังนะเตงเกรงทะลักสัก(โดน)ไขมัน

  Msp. ทำไร เล่นซ่อนแอบเหรอ 

[Msp.]

ทำไมเหรอ ทำไมเหรอ กับการที่ฉันพร่ำเพ้อไร้จุดหมาย ก็แค่หลอมเรื่องทั้งหมดที่เคยมีคุณกับฉันนั้นมากมาย เพียงเพราะกลัวความเดียวดายในหัวใจ เพียงแค่นี้ที่มีสิทธิ์ เพียงแค่คิดถึงวันเก่าๆ ที่เราเคยเคียงใกล้ สิทธิ์ที่ทึกทักเอาเองคนเดียวอยู่ร่ำไป แค่นี้ที่หัวใจ..ทำได้ก็เท่านั้น ฉันรู้..และเข้าใจ รู้ว่าสิ้นสุดทางใจในทางเราเคยร่วมฝัน มันจบแล้ว..และฉันก็พร้อมยอมรับมัน เพียงย้ายตัวเองเข้าสู่โลกความฝันที่เราเคยมีกันเท่านั่นเอง Msp.

คนมันเศร้านี่นะ

คนหัวไวไขมันชั้นแน่นปึก
สักไม่ลึกดอกสาวอย่าหนาวสั่น
จะเบามืออ่อนเอื้อแม่เนื้อตัน
กระดาษชั้นเกรดเอลายเท่เชียว

เจอสาวแสบหัวไวใจมันซ่าน
เลือดมันพล่านอยากสลักสักเต็มเหนี่ยว
นอนนิ่งนิ่งนะจ๊ะปลายเข็มเรียว
แค่แป๊บเดียวเสียวแสบแบบทาเกลือ


เจอสาวแสบเก่งหัวไวแบบนี้ชอบ ยินดีบริการค่ะ

[กัลมลี*]

ถ้าเธอถามฉัน แล้วฉันต้องถามใคร     ถ้าเธอถามฉัน แล้วฉันต้องถามใคร ถ้าเธอถามฉันย่อมไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจหรอกหนา เพราะฉันไม่ต่างอะไรกับผู้ขายวิญญาณ์ ให้ความรักซึ่งไม่สมปรารถนาเลยสักวัน ให้ความห่วงใยได้พักผ่อนเป็นสัดส่วน ไม่เกี่ยวข้อง ไม่รบกวนด้านใดทั้งนั้น เก็บอารมณ์ปรารถนาและวาจานับพัน ย้ายตัวฉันเองกลับมายังโลกของฉันที่เธอไม่มีวันเข้าใจ อุ๊บส์

นังคนนะไม่ใช่ปลาไหลช่อน
เธอจะร่อนเกลือทาใช่ปลาแห้ง
มิต้องน้ำมันใส่ใช้ไฟแรง
น้ำมันแพงเจียวไปเดี๋ยวไหลมา

แกงตัวเองซะงั้นดันพลาดเผลอ
แสบนะเออปลายเล่มเข็มเย็บผ้า
ขอลวดลายหงส์เหินเชิญลงยา
ว่าแต่ว่าสักไก่ให้ทำไมกัน

แล้วชั้นเลือกอะไรได้ไหม 

[Msp.]

ดาวดอกโมก ลมเขย่าเจ้าดอกโมก เรียวใบก็ไหวโบกสะบัดพลิ้ว..ปลิวลมลู่ ดอกก็พราวสั่นระริก..กระดิกดวงพวงพธู พร้อมใจกรูกราวหล่น..บนพื้นดิน ระบำร่างควงดอกออกจากกิ่ง แผ่กระจายสงบนิ่งใต้ต้น.. บนพื้นถิ่น ดุจสายธารม่านดาริกาโรย..โปรยประทิน แต้มสีศิลป์..ให้ดินด่างพร่างพราวดุจดาวประดับลาน ดาวดอกโมก..เมื่อโลกขอรับคืน อาลัยดอกร่วงดาษดื่น..เสียดายในความอ่อนหวาน โมก..อยากกล่าวบอก..ดูดอกที่เหลือ..ยังตระการ ยังเบ่งบาน..เต็มกิ่งใบ..ให้ได้ชื่นชม จงภิรมย์กับสิ่งที่ยังมี Masapaer

ดอกโมกร่วงที่บ้าน..เหมือนดาวมั้ย


ถึงเป็นไก่ไก่ฟ้านะคอยเด็ด*
ท็อปซีเคร็ทงามแน่แม่เชื่อมั่น
อย่าดิ้นนักสิจ๊ะเดี๋ยวมือพัน
เดี๋ยวไก่หันกลายกร่อยง่อยไก่กิน

ได้เล็บไก่ไปนิดบิดท่าหน่อย
อย่านอนอ่อยบ่อยนักอย่าชักดิ้น
โถ่แม่คุณเล็บไก่ฟ้าพญาอินทร์
กลายเป็นลิ้นไก่น้อยห้อยรุงรัง


กลอนเปล่าส่วนใหญ่เขียนไปเรื่อย ไม่ค่อยถนัด แปร์จะไม่ต่อเท่าไหร่นะคะ
มันจะดูเหนื่อย ถ้าคนสวยไหวก็จัดตามสะดวก

 เลือกได้สิจ้ะ อย่าดิ้น หรืออย่าดิ้น

[กัลมลี*]

ห้วงรัก หากเธอคือดอกไม้ในโลกแล้ง เกิดมาเพื่อประดับตกแต่งโลกและสูญสลาย ฉันขอเป็นใบหญ้าบางให้เธอวางกาย เพราะเธอคือความงามแรกและความงามสุดสุดท้ายในสายตา หากเธอคือฝุ่นธุลีในสายหมอก ฉันจะเป็นลมพลิ้วระลอกโอบเธอไปยังที่ปรารถนา หากเธออยากเปลี่ยนรูปเป็นดินร่วงลงมา ฉันจะพาเธอไปยังที่พักกายาด้วยสายใย โลกมิรู้หรอกว่าแค่ไหนที่ฉันรัก โลกมิสนหรอกว่าเธอจักรักโลกแค่ไหน สำหรับฉัน...เธอเป็นยิ่งกว่าโลกทั้งใบ เป็น "ห้วงรัก" ซึ่งเติบโตช้า-ช้าและนำความสุขใจให้ฉันทุกวัน

ภาพหงส์เหินไปลับแปร์ดับฝัน
จ้างจ่ายพันทำสิบเลือดซิบไหล
ได้ไก่ง่อยห้อยลิ้นราวสิ้นใจ
สักทับไปเป็นเสือเผื่อเผ่นทัน

ว่าแล้วใส่เกียร์เสือคว้าเสื้อสวม
อยู่คงอ่วมอรทัยเป็นไก่หัน
กลัวเป็น"กลองหนังคน" ขนลุกชัน
ร้านสักนั้นเต็มคาวเลือดแท้(โรง)เชือดคน
 
เผ่นแล้วค่ะ ฟิ้ว
มาแจมหนุกๆ ไม่ซีเรียสเรื่องต่อกลอนนะคะ
ขอมาแจมเรื่อยๆได้ไหมคะ รับปากว่าจะสำรวมกายสำรวมใจค่ะ
 

[กัลมลี*]

มองเงา   ฉันคือผู้เจียมตัวอยู่เสมอ พยายามเพื่อได้ไปยืนตรงนั้นกับเธออย่างเหมาะสม อย่าหวั่นเลยนะจอมกมล ความปรารถนาเพียงเสี้ยวอารมณ์มิกวนใจใคร ด้วยชีวิต ~ ด้วยจิตวิญญาณผ่านเวลา เพียงแค่หลับตาความมืดก็อยู่ใกล้ ไม่สำคัญหรอกว่าดวงตะวันเจิดจ้าหรือลับฟ้าไป เพียงสองตาปิดย่อมสถิตย์อยู่ในนิทรา ฉันมิบังอาจเชิดหน้าหยิ่งผยอง สายตาเพียงจ้องมองปลายเท้าของเธอที่ปรารถนา มิโน้มกิ่งลงต่ำหรอกเจ้าดอกฟ้า ฉันจะใช้สายตามองเงาของเจ้าเอง

[Msp.]

ตรวนรัก มันเกิดขึ้นอีกแล้วความรู้สึก..ที่เคยเกิดมาก่อน ช่วงเวลาทับซ้อนจนใจคลอน..แบกความหวามไหว ซ้อนเหลื่อมอดีตขีดทับวันนี้..ฉันยังตรึงอยู่กับที่นี่คืออะไร ซ้ำ - ซ้ำ เหตุการณ์ผ่านมายาวไกล หวนกลับมาเหมือนว่าเตือนให้..คำนึง ภาพเก่าเก่าเคยเกิดซ้ำย้ำในดวงตา ภาพดวงหน้าของคุณก็ผุดกลางใจฉันนั้นเอาแต่คิดถึง คำที่คุณเอ่ยคอยหวนกลับมา..พารำพึง เอาอีกแล้ว..ซ้ำ - ซ้ำ เหมือนเคยเกิดขึ้นจึง...รัญจวน ผมรักคุณ..ที่รัก  ผมรักคุณ กับกอดรักที่ละมุนอ่อนหวาน..หรือกาลเก่าเราคืนหวน มันเคยเกิดซ้ำ..เดจาวู!..ทุกบ่อยร้อยกาลอันอบอวล ฉันคงถูกตรวนกาลเวลา..ตรึงไว้แล้ว กับ..รักของคุณ masapaer

ปิดประตูลงสลักผลักนางหงส์
เล็งคว่ำลงเตียงรักอีกสักหน
ถนอมเนื้อหนังนวลรัญจวนจน
มือไม้วนสุดมั่น..กัลไยกลัว

ตั้งใจนักสักนี้สิตั้งจิต
นิรมิตเต็มหนัง..แม่ช่างยั่ว
มัดมือซ้ายย้ายขวาขาคู่ชัวร์
ลากเข็มรัวเบาน่าอย่ากังวล

แหมจินตนาล้ำ เลือดส่งเลือดสาด

ฝีมือระดับนี้แล้วมั่นใจได้ นิ่งไว้จ้า

[Msp.]

"ไม่มีสิทธิ์จะอ่อนเอ" ฉันไม่ได้อยากเป็น... คนเข้มแข็ง ไม่อยากเป็นคนแข็งแกร่งอะไร ให้ใครมามองเห็น แม้ความจริงข้างในใครเล่ารู้ถึง เนื้อแท้แก่ประเด็น ว่าที่เป็น..ไม่ใช่เพราะอยากเป็น แต่ที่ใครๆ เห็น เพราะฉัน..ไม่มีสิทธิ์จะอ่อนแอ เสียงของการอยู่..ยังย้ำคอยบอกว่า จงอยู่ให้ได้เถอะหนาแม้โลกมันย่ำแย่ แต่สิ่งรุมเร้า หลากปะทะคละตัวแปร อารมณ์ตามกระแส.. ก็แปรตาม จึงยอมแบบจํายอม.. ให้พร้อม.."แกร่ง" ภายใต้ความอ่อนแอที่แฝงไว้ใต้ทีท่าน่าเกรงขาม หัวใจจึงอดกลั้น..ความอ่อนไหวกดมันไว้ ใต้ความพยายาม แม้ความจริงมันกำลังจะตายด้านแล้ว..ก็ตาม..หัวใจ Msp.

[Msp.]

ม่านบังใจ ม่านใดจะบังตา เท่าม่านอวิชชาในใจเรา สุขทุกข์คือเงา ของสิ่งที่เรานั้นเลือกทำ หากเธอมองว่าการทำดีมันไร้ประโยชน์ และกล่าวโทษสิ่งที่ควรทำเป็นเรื่องขำ มองเห็นแต่ความมืดดำ คอยตอกย้ำคำถามว่า..ทำไปทำไม คำตอบจึงไม่มีคำตอบ เพราะเธอตีกรอบแต่คำตอบที่อยากได้ หากคำตอบที่เธอคาดหวัง..มันไม่ตอบโจทย์อะไร ตามความต้องการของหัวใจ..ใครก็ไม่อยากฟัง จงเลือกเอาเถอะนะ ว่าจะทำอย่างไม่ลดละหรือเก็บลงหลุมฝัง เธออยากให้เงาของเธอเป็นเงาความสุขหรือทุกข์เข้าประดัง เธอจงฟังเสียงหัวใจ..ใคร่เลือกเอง Masapaer

[กวินพัฒน์]

หลากหลายแง่กว่าหนึ่งเกินครึ่งชีวิต
หลากเรื่องราวเข้าประชิดเกิดนคิดแก้ไข
สิ่งรุมเร้ามากเรื่องแสนเปลืองใจ
แต่ละวันผ่านไปไม่บรรเทา

เพียงบางสิ่งจะรักษา
และเยียวยาสร้างพลัง..วางความเศร้า
กำลังใจของเรา..ส่งถึงเรา
พอลบเงาอ่อนล้าบ้างเศร้าคงบางลง

 

เขียนยากนะเนี่ยแบบนี้ พอได้นะครับ

เล่นซะจนเห็นภาพผมวาบหวิว
ทำหน้าสิ่วน่าขวานขั้นสับสน
เห็นสาวสาวเขาน่ารักสักลายวน
เราก็คนขี้สงสัยอยากไปดู

ขอแซวนะครับ ถ้าล่วงเกินไม่สุภาพแจ้งตบได้นะครับ คุณมะสะแปร์ กับคุณกัลคนยสวยเล่นกันน่ารักดี อดแซวไม่ได้


กวิน