ต่อไป »

[บุคคลทั่วไป]

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)

[กรีนซี]

"ปีกโบยบิน" อิสระโบยบินต่างถิ่นไกล เกาะพักพิงกิ่งไผ่ก้านใบสน โลกนั้นกว้างเรียนรู้หลีกผู้คน ฟ้าหลังฝนเส้นทางห่างเมืองกรุง ยินเสียงลมอ้อนออด ทิวยอดไผ่ เช้าหนึ่งแสนสดใสใจหมายมุ่ง ข้ามโค้งเคียวสายป่านสะพานรุ้ง แดดสางรุ่งฉายฉานวิมานดิน มองต้นข้าวใบเรียวสีเขียวจาง หยาดน้ำค้างพรั่งพรูไม่รู้สิ้น ทิ้งรังนอนตอนเช้าเราต่างบิน ปีกโผผินร่อนถลาอย่างท้าทาย แดดทอแสงสาดส่องของเช้านี้ ใ น วั น ที่ ฟ้ า ห ลั ง ฝ น หล่นเป็นสาย ขอซึมซับรับอรุณกรุ่นกลิ่นอาย กับสหายเพื่อนพ้อง บินล่องลอย กรีนซี

[โซ...เซอะเซอ]

…ขอโบยบินจวบสิ้นฟ้า ค้นหารัก ผู้ฟูมฟักทนุถนอม และยอมถอย- ในทุกวิวาทะ, พร้อมจะคอย มิเคยปล่อย น้อยใจเปลี่ยว เดี่ยวเอกา มีบ้างไหม ใครสักคน ทนบ่นฟัง ทำให้ฉันรู้สึกยัง มีคุณค่า ความสัตย์ซื่อถือเที่ยง เยี่ยงวาจา พร้อมให้คำปรึกษา ปัญหาชีวิต ขอบินไปสุดหล้าฟ้าเขียวนั่น จับมือมั่นเกลียวกลม พรหมลิขิต อาจเวลาเหลืออยู่เคียง เพียงน้อยนิด จักอุทิศเวลานั้น สรรแด่เธอ โซ…เซอะเซอ 27 กุมภาพันธ์ 2569

[PIKuL]

อิสระ...มักถูกเทียบกับภาพ"การผกผิน" ภาพโบยบินถิ่นเมืองฟ้า...อยู่เสมอ ยิ่งอยู่สูง...อิสระ...ยิ่งเลิศเลอ หัวใจก็มักไผลเผลอ...อยากจะสูงขึ้นอีกจัง อิสรภาพ....หอมหวานยิ่งนัก แต่การเดินทางที่ไม่เคยได้พัก...ในแผนผัง ยิ่งสูง ยิ่งหนาว ยิ่งเหงาอย่างลำพัง "อิสระ" ในภาพที่ใจหวัง...มันอาจเดียวดาย ฉันอยาก...."อิสระ" หลุดออกจากพันธะ...กับทุกเรื่องเลวร้าย หากการโบยบิน...มันทำให้ห่างเรื่องราววุ่นวาย ฉันก็จะขอ "เดียวดาย"อยู่กับท้องฟ้าและสายลม.

[ขอบฟ้าเหตุการณ์]

ยามเมื่อนกแห่งความห่วงหาโบยบิน

…

สายฝนยังหลงฤดูอยู่ที่บ้าน
ละอองผ่านหน้าต่าง บางบานปิด
มอง.. ละอองฝนขาวพราวรอบทิศ
ไม่มืดมิดแต่สลัวทั่วทั้งฟ้า
ม อ ง ไ ก ล ไปสุดสายปลายถนน
เหลืองชัชวาลร่วงหล่นปนดิน, หญ้า
ถนนที่หลายแยกดูแปลกตา
กลายเป็นคนแปลกหน้าคราพบกัน
ฟังเสียงฝนหล่นตก นกหยุดบิน
ปี ก ห นั ก  น้ำตาริน  ไกลถิ่นฝัน
สยาย ปีก ล้า ผ่านคลื่นนานวัน
ลมใต้ปีกพัดผัน ตก อกโพล้เพล้
ละอองของสายฝนหล่น เงียบ เบา
แปรเป็นความเงียบเหงาเข้ากล่อมเห่
ฟ้าหลังฝนรุ้งงาม โค้งข้ามชเล
รออากาศถ่ายเท รอเวลา
สเก็ตช์ภาพโครงร่างเจือจางสี-
วาด.. สะพานรุ้งมณีที่เฟรมผ้าฯ
ไกลออกไป ไกลออกไป สุดสายตา
นกห่วงหาบินออกไปนอกทรวง
ขณะฝนยังคงหลงฤดู
รั้ว, ประตู เหลืองชัชวาลบานแล้วร่วง
ฝนในใจรินหยดจนหมดดวง
คลายหนักหน่วงรั้ง ปี ก หลีก โ บ ย บิ น.