ปราการด่านสุดท้าย
ดั่งต้นไม้ไชชอนซ่อนรากลึก
เราเรียกว่า"จิตสำนึก"ในหน้าที่
แตกสาขาทั้งบน-ล่างอย่างปราณี
ทั้งผืนแผ่นดินดี...ใต้ร่มเงา
ประคองชีพสรรพสัตว์ทั้งชีวิต
มอบอุทิศแด่โลกอันอับเฉา
โล่กำบังม่านฟ้ายามหม่นเทา
เพื่อต้นกล้า..แห่งวัยเยาว์ได้ก้าวเดิน
โบกสะบัดพัดไกวไหวระรื่น
ยามสายลมชมชื่นสรรเสริญ
อุปสรรคหนักหนากล้าเผชิญ
เพื่อมุ่งหมายความเจริญ...ให้แผ่นดิน
คอยยินดีปรีดายามลาจาก
เพื่อฝังฝากเมล็ดพันธุ์หว่านทั่วถิ่น
คอยฟังเสียงร่ำไห้ยามได้ยิน
ก่อนพวกเจ้าจะโบยบินสู่ถิ่นไกล
ปรารถนาเพียงแค่....มีความพร้อม
ทั้งนอบน้อม กตัญญู ยามเติบใหญ่
อย่าลืมทดแทนคุณหนุนอำไพ
ด้วยการแผ่กิ่งก้านใบในดินแดน
เมื่อสิ้นสุดสงสารที่เวียนว่าย
ช่วงเวลาสุดท้ายไร้แบบแผน
คงเหลือไว้ให้เห็นเป็นแบบแปลน
ลึกถึงแกนสำนึก....ความเป็นครู.
พิกุลแก้ว
