โคลงสี่สุภาพ
( คำผวน )
ผ้านี้ของพี่น้า นำมา
ป้าอยู่ปู่ย่าตา ต่างได้
หาสรรสิ่งหรรษา เสริมส่ง
เย็บก่อนหย่อนเก็บใช้ ชั่วครั้งยังสวย
ย่าปู่อยู่ป่าไม้ เมืองเหนือ
หาไม่ให้มาเจือ จ่ายด้วย
สื่ทิ้งสิ่งที่เหลือ ลงใหม่
ดงหลิ่งดิ่งลงห้วย ไม่รู้จักของ
มาชิดล คนประพันธ์
....ข้อสังเกตหลักการผวนคำที่ถูกต้อง....
คำผวนในโคลงบทนี้คือ
ผ้านี้ คำผวนคือ ..พี่น้า
ผ,พ อักษรเสียงเดียวกัน
พ. เสียงต่ำ คำว่า พี่ มีเสียงโท
ให้ผวนตามร่องเสียง
..นี้เสียงตรีเมื่อผวนให้เป็นเสียงตรีด้วย
..แต่คำว่าสื่ทิ้ง ผวนเป็น สิ่งที่
ให้สลับสระและพยัญชนะตัวสะกดเช่นคำว่าสิ่ง มาจากสระอิและ ง. ของคำว่าทิ้ง
ไม้เอกคงที่ไว้ไม่ย้าย
..คำว่า"ที่" มาจากสระอี ของคำว่าสี่และเสียงไม้โท คงที่ไว้ไม่ย้าย (เสียงโทในอักษรต่ำคือวรรณยุกต์เอก คือคำว่าที่ จะเป็นที้ ไม่ได้)
