เหงาจัง
ชุมชน บ้านกลอนไทย
24 กรกฎาคม 2021, 08:51:PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: เหงาจัง  (อ่าน 2324 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
18 กันยายน 2010, 01:34:PM
วิหกนาวา
LV2 วัยเร่ร่อนผจญภัย
**

คะแนนกลอนของผู้นี้ 0
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: ชาย
กระทู้: 5



« เมื่อ: 18 กันยายน 2010, 01:34:PM »
ชุมชนชุมชน

                emo_89เดือนเพ็ญ
     สิบห้าค่ำเดือนสิบสองน้ำไหลหลั่ง
เจ้าพระยาไหวหวั่นฝากใจไหล
ลอยไปเถอะโปรดจงลอยไปให้ไกล
ฝากความเศร้าในใจไปอย่าหวนคืน
     ทุกค่ำคืนทนทุกข์กับความซ้ำ
เป็นความจำที่ตามติดปิดไม่ไหว
ซึ้งแล้วหนา น้ำใจคนซึ่งห่างไกล
หากตัวใกล้แต่ใจไกลคงฝืนทน
     ราตรีนี้ขอให้คุณมีความสุข
หากมีทุกข์ให้เทอร์ฝากกับน้ำใส
ให้ความเศร้าจงหายออกจากจิตใจ
ฝากธารใสอย่าหวั่นไหวหวนกลับคืน
     มาคืนนี้เหมือนทุกปีที่พ้นผ่าน
ถือกระทงมองดูข้างว่างเปลี่ยวเหงา
แสงเทียนส่องที่เจิดจ้าเหว่ว้าใจ
กระทงน้อยเหตุใดไร้ซึ่งคู่ลอย
    นั่งคอยมองผู้คนที่เดินผ่าน
มากเส้นทางแสนหนาแน่นเป็นหนักหนา
มองดูคู่คนอื่นยิ่งทำให้เศร้าเอกา
ผู้คนมากต่างสนุก  ฉันเหงาจัง
     ฝากเถอะหนากระทงน้อยที่จะปล่อย
รับน้ำตาผู้ชายเศร้าล่องลอยหาย
เอาจิตใจเหงาใส่ไปให้มลาย
เหลือเพียงกายที่ไร้ซึ่งจิตใจคน
     มองดูจันทร์กลมมนบนท้องฟ้า
เห็นกระต่ายภาพมายากลางจันทร์ใส
บ่งบอกเตือนตนรู้ซึ่งถึงจิตใจ
เพราะเหตุใดเจ้าจึงเฝ้าแค่เพียงมอง
     มิได้ครองเจ้าก็ยังคงเฝ้าอยู่
คงหดหู่มากใช่ไหม ฉันก็รู้
ฉันก็เปรียบดังเช่นเจ้าที่เฝ้าดู
มิได้คู่แค่แลมองก็สุขใจ
      ฝากจันทร์ส่องกระทบเขื่อนลำตะคลอง
วานบัวตองช่วยบ่งบอกว่าคิดถึง
รบกวนฝูงหิ้งห้อยที่อยู่ข้า
งริมบึง
ส่งความคิดให้ไปถึง  คิดถึงจัง
      เวลานี้ฉันก็ยังคงนั่งนึกอยู่
มิเคียงคู่จะคงอยู่ทำไมหนา
ฝากนะฝากลำน้ำเจ้าพระยา
ใช้บทกลอนแทนวาจา  ลาจากเทอร์
     แต่ให้รู้ยังไงฉันจะคิดถึง
เฝ้าคะนึงถึงรอยยิ้มที่แสนหวาน
รับกับหน้าที่น่ารัก ดังเช่นดอกไม้บาน
ฉันขอขานเพียงแค่ชื่อ มิเอื้อมครอง
     ยามเหว่ว้า  อ้างว่าง และสิ้นหวัง
หมดพลังจะปีนป่ายทางแสนเข็ญ
มองหน้าเทอร์คงไม่ว่า เพียงแค่เป็น
กำลังใจ  ที่ฉันเห็นจากจินตนาการ
     วานเถอะวานกลอนบทนี้ให้ลอยผ่าน
วอนพระแม่ช่วยเรียกขานไปด้วยหนา
ลูกมาเพียงเพื่อหวังพึ่งพระกรุณา
ปล่อยน้ำตาให้เหือดแห้งออกจากใจ
     กลอนบทนี้  ลูกใช้ใจแทนปากกา
ใช้น้ำตาแทนหมึกบรรจงเขียน
เอาความรู้สึกทั้งหมดมาจัดเรียง
ให้พระแม่พัดวนเวียนห่างหายไป....
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
 

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s