~*~ ฟ้าครวญ ~*~
ชุมชน บ้านกลอนไทย
20 กันยายน 2021, 08:15:PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กด Link เพื่อร่วมกิจกรรม ผ่านFacebook (หรือกดปุ่มสมัครสมาชิกด้านบน)
 
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ~*~ ฟ้าครวญ ~*~  (อ่าน 1430 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
04 พฤษภาคม 2010, 03:52:PM
วลีลักษณา
กิตติมศักดิ์
*

คะแนนกลอนของผู้นี้ 158
ออฟไลน์ ออฟไลน์

เพศ: หญิง
กระทู้: 390

สร้อยศิลป์จินตกานท์ โดยวลีลักษณา


เว็บไซต์
« เมื่อ: 04 พฤษภาคม 2010, 03:52:PM »
ชุมชนชุมชน


ครวญครั่นครื้นพื้นโพยมพยับเมฆ
รุจิเรขพาดสายปลายหนหาว
เกล็ดน้ำหล่นกราดเกรี้ยวอยู่เกรียวกราว
ฝั่งฟ้าราวคลุ้มคลั่งแกล้งฝั่งดิน

ชั่วขณะก่อนจะฉายพรายเรื่อรุ้ง
เจิดจรุงดังแต้มแซมสีศิลป์
งดงามเบิกระบาย..สายลมริน
ชุ่มชื่นถิ่นฉ่ำเย็นเช่นที่เคย

มาณวกฉันท์ ๘
คราประทะพื้น  กลืนปฐพี
แทรกธรณี      คลายระอุร้อน
ร้าวขณะคิด     จิตก็สะท้อน
โอ้อุระอ่อน       จวนมนราน

ไร้พิรุณพรมพร่ำให้ฉ่ำชื้น
เหลือแต่ขื่นขมปร่าเกินกว่าเอ่ย
นานเพียงไหน? มืดดับจะลับเลย
ดังฟ้าเผยแสงทองผ่องอำไพ

กาพย์ยานี ๑๑

หนาวเหน็บที่เจ็บเนื้อ  ยามสิ้นเชื้อมิเหลือใด
ชอกช้ำระกำใจ  จะมีใครเข้าใจเรา

เดียวดายแทบวายชนม์  ย่ำอยู่บนความหม่นเศร้า
ร่างนี้มีเพียงเงา  ที่คลอเคล้าคอยเข้าใจ

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑
ถาโถมระทมทุกข์  สุขะรอนมิย้อนหวน
เหน็บหนาวก็ร้าวนวล  ดุจะเงียบและเยียบเย็น

ดังคล้ายโพยมครา  สุริยาละพรากเร้น
สิ้นดาวสกาวเพ็ญ  มะนะมัวและมืดมน

กาพย์ยานี๑๑
ฝากสั่งฟ้าฝั่งสรวง  ร่ายบำบวงรำบายถึง
หนหาวดาวดึงส์  บอกคำนึงจากหนึ่งใจ

ทุกข์ถมทับทวี  จนสุดที่จะทนได้
ก่อนปราณจะรานไป  ขอบาปใดสลายตาม
ข้อความนี้ มี 6 สมาชิก มาชื่นชม
บันทึกการเข้า

รวมกลอนวลีลักษณา
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=waleelaksana
หน้า: [1]
  ชุมชน  |  ส่งหัวข้อนี้  |  พิมพ์  
 

Email:
Powered by SMF 1.1.2 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF
s s s s s