สายฝนร่วงหล่นหนักจนเบาบาง
แสงแดดละมุนอุ่นจาง . .. ปลุกโลกตื่น
สะพานรุ้งเชื่อมฟ้าดินให้หวนคืน
ต้นไม้ร้อยหมื่น . ..
ทยอยพลิกฟื้น . . แทงยอดจากอกดิน
ฉันเก็บซากศพของดอกไม้
เกรียมแดดเผากลีบใบ .. . ทั้งไร้กลิ่น
ขุดสุสานฝังกลบเจ้าดอกไม้กลับคืนดิน
วงจรชีวิตดอกไม้สุดสิ้น . .. แต่เมล็ดพันธุ์ยังอยู่ในมือ
ฝังเมล็ดพันธุ์ไว้ใกล้อกของดอกไม้
จงเติบโตงอกงามให้ . .. สวยสมชื่อ
ดินนุ่มฉ่ำน้ำ ~ และฉันซึ่งพยายามด้วยสองมือ
แม้หนึ่งชีวิตไม่อาจยุดยื้อ . ..
แต่เมล็ดพันธุ์จากเธอคือ . .. “ความหวังใหม่” ของทั้งมวล~*
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
