อยากบอกรักใครสักคนกังวลอยู่ เธอสิงสู่ที่แห่งไหนในโลกกว้าง (โซ...เซอะเซอ) ความรักก็คงเหมือนคืนเดือนจาง เฝ้าฝันอย่างคนผู้มิรู้พอ ดึกมากแล้วรวยรินกลิ่นเกสร กลิ่นจำปีหอมอ่อนแล้วจรหนอ (กัลมลี*) เคล้ากลิ่นแก้มแซมลมประสมคลอ ลึกซึมแทรกทรวงละออนั่งรอเธอ หว่างทอดมองแสงจันทร์หวั่นวิตก- คำสัญญาเพียงโกหกพกลมเก้อ (โซ...เซอะเซอ) "รักที่หนึ่ง" เคยย้ำถ้อยคำเพ้อ ยังหาเจอหรือไม่ในใจนั้น ยามค่ำคืนเธอยังมองท้องฟ้าไหม? ฉันร้องไห้อยู่คนเดียวอย่างเปลี่ยวขวัญ (กัลมลี*) หากฟากฟ้าที่เธอมองส่องถึงกัน เธอคงเห็นว่าฉันกลั้นน้ำตา อยากจะเอื้ออกอุ่นให้หนุนแนบ ลบบาดแผลเจ็บแปลบเปลื้องขมปร่า (โซ...เซอะเซอ) และอยากขอเอื้อตักให้สักครา ด้วยห่วงหาทั้งยังคงหวังดี ฉันเจ็บร้าวมามากขอรักบ้าง แม้รุ่งรางรักจะร้างห่างวิถี (กัลมลี*) จักขอเป็นรักสุดท้ายที่เธอมี จวบชีวีด่าวดิ้นสิ้นสุดปราณ จักขอเป็นทุกอย่างท่ามกลางรัก เป็นเสาหลักปักลงมั่นคงฐาน (โซ...เซอะเซอ) หากเข็มทิศแห่งรักหักก่อนกาล จักเผยด้านห่วงหาก่อนอาลัย หัวใจนี้เกิดมาน่าสงสาร เหมือนขอทานคนหัวเราะยิ้มเยาะให้ (กัลมลี*) เมินปล่อยเขายิ้มเยาะหัวเราะไป ต่อแต่นี้ทุกสิ่งไซร้ไม่เหมือนเดิม เธอมีฉันเคียงกายคลายเหงาเปลี่ยว สองก้อยเรียวเกี่ยวไว้รักใหม่เริ่ม (โซ...เซอะเซอ) หนาวน้ำค้างหยาดฟ้าหล่นมาเติม นี่ฉันเคลิ้มฝันหรือคือความจริง หวังใยป่านสัมพันธ์ฟั่นแน่นเหนียว หากคลายเกลียวก็คงคล้ายตายทุกสิ่ง (กัลมลี*) เชือนแชถามคร้ามครั่นหวั่นประวิง เกรงรักวิ่งพลัดเพริดเตลิดไกล ขอเธอมองลึกล่วงผ่านดวงตา หากความหมายนั้นหนาสื่อว่าใช่ (โซ...เซอะเซอ) ...ตาชักเริ่มปรือเหมือนกัน...หึหึ ผีป่าคืออะไรครับ?... |
| ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน |
|
24 สิงหาคม 2026, 06:28:AM
|
|||
|
|||
|
ผู้เขียน | หัวข้อ: ...ชวนชมจันทร์ ปันความหวาน... (อ่าน 259 ครั้ง) |
| ||||||||||
Email:






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า