.jpg)
| ต้องใช้เวลา...ไปกับการยอมรับความจริง ....อีกนานเท่าไหร่.... หรือจนกว่า...หัวใจดวงนี้จะแตกสลาย ยังมีคำถามที่ตกค้างอีกมากมาย ที่หล่นมาเป็นเศษเม็ดทรายเข้าดวงตา รู้สึกตัวเอง....ตัวเล็กลง แต่หัวใจมันหนักมาก...จนแทบบ้า ที่บอกว่า .....มันต้องใช้ "เวลา" แล้วที่ผ่านมา.....มันเนิ่นนานเพียงไร หรือเพียงแค่ "ยืดจังหวะ" ให้เรารู้สึกเองว่า...มันผ่านไปได้ ความทุกข์ถูกวาง...เรียงราย คล้ายว่าต่อแถว...รอคอยพิพากษากัน สุดท้าย...ก็ไม่เหลือใคร ที่จะยืนเคียงข้างใจ...ในวันที่รู้สึกหวาดหวั่น เหลือเพียง...ตัวเอง...ที่ยังพอยืนยัน ว่ากว่าจะผ่านไปนั้น...เธอต้องก้าวเพียงผู้เดียว. |
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
