
คิดถึงคนอยู่ไกลอีกฝั่งฟาก
วันเวลาที่แสนยากยามหลับฝัน
อยู่ไกลตัว...กลัวใจไกลห่างกัน
กลัวถึงวันผันเปลี่ยน...ไม่มีเรา
มีเพียงเสียงข้อความถามทายทัก
ตัวหนังสือบอกรัก....พอคลายเหงา
แต่เจ้าความคิดถึง....ไม่บรรเทา
ยังคงเผลอรับเอาความหมองใจ
สถานะคนรอ....ไม่เป็นสุข
เป็นความรักอมทุกข์...เพราะหวั่นไหว
ตราบจนถึงซึ่งวัน...มิห่างไกล
คงพอให้ความหวังนั้นยั่งยืน.






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า