กระทำไปตามขั้นอันเหมาะสม
เหตุต้นทิศทางลมอันมัวหมอง
แม้นเคยเป็นผู้ให้ใจช่ำชอง
ตอบสนอง"บทเรียน"กลับยามจำเป็น
เมื่อไม่เหลือเยื่อใยให้สานต่อ
ขีดเส้นใต้คำว่า "พอ" ให้เขาเห็น
หากล้ำมาเหยียบย่ำอย่างเลือดเย็น
จึ่งต้อง"เน้น" บทเรียนเวียนกลับไป
เพียงแต่เราอย่าลืมเผลอติดกับ
อารมณ์มืดมัวดับมิสดใส
จงยืดอกแล้วมองลง...อย่างจงใจ
ยืนอยู่เหนือปัญหาไซร้...ได้มั่นคง.





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า