
| ความเสียใจ...ที่ไม่มีโอกาสได้มีเสียง ก็มีค่าเพียง...สายลมที่พาดผ่านไปเท่านั้น ความสง่างามที่เกิดขึ้น....มาจากการสาดสีใส่กัน เละเทะ...แต่ก็ดูสร้างสรรค์...แบบไม่ตั้งใจ ไม่ต้องล้างคราบที่เคยเลอะเทอะ เศษที่เปื้อนเปรอะทับถมจนกลายเป็นร่างใหม่ กักขัง....ตัวตนให้อยู่ลึกข้างใน และกลายเป็นใคร...ใครคนนั้นที่แข็งแรงพอ. |






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า