ยามเมื่อนกแห่งความห่วงหาโบยบิน
…
สายฝนยังหลงฤดูอยู่ที่บ้าน
ละอองผ่านหน้าต่าง บางบานปิด
มอง.. ละอองฝนขาวพราวรอบทิศ
ไม่มืดมิดแต่สลัวทั่วทั้งฟ้า
ม อ ง ไ ก ล ไปสุดสายปลายถนน
เหลืองชัชวาลร่วงหล่นปนดิน, หญ้า
ถนนที่หลายแยกดูแปลกตา
กลายเป็นคนแปลกหน้าคราพบกัน
ฟังเสียงฝนหล่นตก นกหยุดบิน
ปี ก ห นั ก น้ำตาริน ไกลถิ่นฝัน
สยาย ปีก ล้า ผ่านคลื่นนานวัน
ลมใต้ปีกพัดผัน ตก อกโพล้เพล้
ละอองของสายฝนหล่น เงียบ เบา
แปรเป็นความเงียบเหงาเข้ากล่อมเห่
ฟ้าหลังฝนรุ้งงาม โค้งข้ามชเล
รออากาศถ่ายเท รอเวลา
สเก็ตช์ภาพโครงร่างเจือจางสี-
วาด.. สะพานรุ้งมณีที่เฟรมผ้าฯ
ไกลออกไป ไกลออกไป สุดสายตา
นกห่วงหาบินออกไปนอกทรวง
ขณะฝนยังคงหลงฤดู
รั้ว, ประตู เหลืองชัชวาลบานแล้วร่วง
ฝนในใจรินหยดจนหมดดวง
คลายหนักหน่วงรั้ง ปี ก หลีก โ บ ย บิ น.
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
