
| แ ส ง แ ห่ ง รุ่ ง อ รุ ณ ใ น เ ช้ า วั น นี้ ช่างริบหรี่....เรี่ยวแรง...จนลำแสงนั่นอ่อนไหว บรรยากาศอึมครึม....คล้ายกับความทึม-ทึมในใจ ที่ไม่ได้สดใส...แต่ก็ไม่ได้คร่ำครวญเสียงดัง อ ย า ก จ ะ พ บ สั ก ลำ แ ส ง ห นึ่ ง .... อบอุ่นพอเป็น ที่พึ่ง....และความ คาดหวัง แต่ทว่า.....หากอยู่ร่วมกันนาน-นาน..มันก็ร้อนเสียจัง แสงอรุณจึงมาผ่านมาเพียงชั่วครั้ง....แล้วก็สั่งลา ค ง มี แ ต่ แ ส ง ข อ ง....หิ่ ง ห้ อ ย... แม้จะเป็นเพียงดวงน้อย-น้อย....แต่ก็ลอยขึ้นฟ้า แสงแห่งชีวิต....ที่มิได้มองเห็นเพียงสายตา แต่สองมือยังอาจเอื้อมไขว่คว้า...มาประคองกอดไว้ในหัวใจ แต่หากแสงดวงน้อย-น้อย เหล่านี้ จะเหมาะสมสวยดี...เมื่อมี อิสระ มากพอจะไปไหน แสงจะสดสวยก็ท่ามกลางความมืดของพงไพร หากอยากเก็บความสวยงามนั่นไว้....ก็คงทำได้แค่มอง. |





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า