หากให้ย้อนวารวันมันสับสน
ชีวิตมันเล่นกลเกินคาดหมาย
ระหกระเหินเดินหลงเหมือนงมงาย
พลิกหัวท้ายหงายตะแคงเกินเข้าใจ
หากเริ่มต้นหนทางวางกลอนเปล่า
สมัยยังวัยเยาว์คราวสดใส
ไม่ระบุสถานะชอบเมื่อใด
แค่เขียนไป เขียนไป....ตามอารมณ์
แล้วลุงเล่ามีเหตุ...ใดสะดุด
บทกลอนผุดมิวางแม้นขื่นขม
แม้นยามว่างยังปล่อยใจให้เชยชม
สู่เกลียวปมอดีตที่หวานจาง.





ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า