
ทิ้งความสุขความเศร้าเหงาทุกอย่าง
หัดปล่อยวางไปโดยไม่โหยหา
เลิกหยิบฉวยความช้ำอยู่น้ำตา
ใช้เวลาที่เหลือเพื่อตัวเอง
ปัจจุบันสำคัญกว่าวันผ่าน
คงไม่นานอีกหนเป็นคนเก่ง
แค่ความจำหนหลังยังบรรเลง
คงร้องเพลงรักใหม่ได้สักวัน
อนุสรณ์เมื่อครั้งเคยฝังฝาก
ที่ยังอยากยึดถือก็คือฉัน
เหลือจาง-จางวันนี้ที่ผูกพัน
ถึงทางตันคงค่อย-ค่อยปล่อยได้เอง






ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า