.jpg)
เธอสะกด "รัก" ไว้ในใจฉัน
มินานวันก็วางตัวห่างเหิน
คำรักจากฉันล้วนเป็นส่วนเกิน
เธอหมางเมินลบง่ายด้วยปลายเท้า
ฉันสะกดคำ "รอ" ต่อจาก "รัก"
ด้วยเธอผลักไสฉันสู่วันเหงา
ครั้นเขียนคำ "ลืม" ให้ใจทุเลา
กลับเผลอเอา "ยาก" ใส่ต่อท้ายคำ
คำว่ารักคำนี้ที่สะกด
รองรับหยดน้ำหลากจากตาฉ่ำ
สนองความโง่งมสมควรช้ำ
เจ็บไม่จำไม่พอ...ก็สมควร
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
