ไม่เคยจะหยุด สะดุดร้าง ห่างไปไหน
ยังใช้ชีวิต ให้ครบๆวัน ให้จบๆไป
ยังหวั่นยังไหว รอให้หมดๆวันไป ให้ถึงค่ำคืน
พอฟ้ามืด ฟ้าปิด จิตยิ่งอ่อน
เหงาไล่ต้อน กร่อนดวงใจ ไห้สะอื้น
มองเพดาน รานพระจันทร์ ในค่ำคืน
แม้หลับก็ยังตื่น รื้นร่ำ ฉ่ำน้ำตา
พอสว่าง อย่าวางใจ ในความเหงา
โลกใบเก่า เร้าเร่งรีบ ให้หนักหนา
โลกยังหมุน ไม่เคยคุ้น วุ่นวนจนชินชา
ใช้ชีวิตเหงาๆ ต่อไป พอหมดเวลาก็จบลงไปเอง
ขอบพระคุณ ที่กรุณาเยี่ยมชมนะจ๊ะ :
บันทึกการเข้า
