เหม่อมองใบไม้ที่ปลิดปลิว...
ใจที่เคยหวิวๆกลับยิ่งสั่นไหว...
ต้นไม้ต้นเดิมที่ปลูกร่วมกันมา...แต่คนดูแลหายไป
เหลือเพียงน้ำตาที่รินไหล...ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ที่ไร้เธอ

กิ่งก้านใบเริ่มแตกยอดอ่อน...
กลับถูกซ้อนด้วยความเหงาที่ล้นเอ่อ...
ดินที่เคยชุ่มชื้นด้วยรัก...กลายเป็นแห้งผากยามไม่เจอ
ทำได้เพียงพร่ำเพ้อ..คิดถึงวันที่ฉันและเธอเคยยืนเคียงกัน

ความผูกพันที่เคยหยั่งราก...
ทำไมถึงพราก จากไปง่ายอย่างนั้น...
ต้นไม้แข็งแรงดี...แต่รักที่เรามีกลับเปราะบางลงทุกวัน
สุดท้ายก็ไม่เหลือฝัน..พังทลายลงอย่างเงียบงัน
เหมือนใบไม้ บางใบที่มัน ร่วงโรยรา...

ยืนมองดูความเปลี่ยนแปลง..
ด้วยใจที่ไร้เรี่ยวแรงและเริ่มอ่อนล้า...
ต้นไม้ยังคงสูงใหญ่...แต่เรากลับกลายเป็นคนแปลกหน้า
คงทำได้เพียงใช้น้ำตา รดน้ำต้นไม้เพื่อรักษา...
”อนุสรณ์แห่งการลาของสองเรา“
                   ~เมี่ยง เมี่ยง~
                  ...11/02/69....