พิมพ์หน้านี้ - อารมณ์กว

ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนตลกๆ ฮาเฮ => ข้อความที่เริ่มโดย: อ่อนค่อยๆวาง ที่ 17 พฤษภาคม 2021, 03:24:PM



หัวข้อ: อารมณ์กว
เริ่มหัวข้อโดย: อ่อนค่อยๆวาง ที่ 17 พฤษภาคม 2021, 03:24:PM

ที่ฉันเขียนบทกลอนเมื่อก่อนนั้น
เพราะหัวใจของฉันแสนหวั่นไหว
ทุกซอกหลืบมุมมองแห่งห้องใจ
ร้อนด้วยไฟพิวาสมุ่งมาดมาน

"ฉันรักเธอ"เพ้อพกในอกสุม
เพราะเลือดหนุ่มชุ่มรักมาทักขาน
แอบรักเธอเพ้อฝันนิรันดร์ลาน
กลอนจึงหวานเสริมศิลป์โบยบินไกล

แต่วันนี้กลอนฉันมันหม่นหมอง
เหมือนกับของผุเน่าไม่เอาไหน
ทิ้งสัมผัสศาสตร์ศิลป์ความกินใจ
เพียงเหลือไว้คราบรอยเลื่อนถอยลง

ก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่งความหวังสิ้น
สุดโบยบินเหินหาวในพราวหงส์
รอเวลาพร่าผลาญแหลกลาญองค์
เมื่อหัวหม่งพื้นดินสิ้นใจตาย   emo_62

                  บูรพาทรนง




หัวข้อ: Re: อารมณ์กว
เริ่มหัวข้อโดย: อ่อนค่อยๆวาง ที่ 17 พฤษภาคม 2021, 03:48:PM


เธออาจมีความสุขลืมทุกสิ่ง
หัวใจหญิงร้อยฝันมักผันผาย
เมื่อเธอมีคนอื่นชื่นเคียงกาย
ลืมหนึ่งชายเคยรักพักสัมพันธ์

เหมือนตัดขั้วบัวไร้ซึ่งใยเยื่อ
โดยมิเหลือแม้เศษเหตุความฝัน
ทิ้งอดีตชื่นหวานที่นานวัน
คำ"มีกันและกัน"สะบั้นใย

มดตะนอยต่อยตาผวาตื่น
มะเขือขื่นถูกแกงมะแว้งใส่
ช่อจำปีจำปาต้องลาไกล
โอ้ปลาไหลไยเจ้าเมายาดอง.

             บูรพาทรนง



หัวข้อ: Re: อารมณ์กว
เริ่มหัวข้อโดย: อ่อนค่อยๆวาง ที่ 17 พฤษภาคม 2021, 06:12:PM

เธออาจคิดว่าฉันนั้นใกล้บ้า
เหมือนเป็นหมาแสนเศร้าหัวเน่าหนอง
มิใช่เหยี่ยวเฉี่ยวผินบินลำพอง
ใครจะมองตาแลแม้หางตา

ฉันก็คงเป็นฉันอย่างวันก่อน
คือนักกลอนเกลียวกลืนคลื่นภาษา
ไร้ความหมายในถ้อยร้อยวาจา
แม้ใครมาอ่านด้วยวอนช่วยชม

กำลังใจไร้รอบเป็นขอบเขต
คือสาเหตุแรงรักผลักส่งสม
ให้คนเขียนเวียนว่ายวุ่นคายคม
ปล่อยคารมเรื่อยไปในบ่อกลอน.

รู้สึกเหมือน องค์กลอนจะมาประทับอยู่ในร่าง

                        บูรพาทรนง



หัวข้อ: Re: อารมณ์กว
เริ่มหัวข้อโดย: อ่อนค่อยๆวาง ที่ 18 พฤษภาคม 2021, 01:32:PM


เพราะอกหักผิดหวังมาครั้งหนึ่ง
ตัวฉันจึงเสพติดพิษหลอกหลอน
จะเอ่ยคำพร่ำไรใคร่เว้าวอน
ย่อมสะท้อนโศกศัลนั้่นดุจเงา

ฉันจะยิ้มอย่างไรในวันนี้
ในเมื่อชีวิตฉันมันช่างเศร้า
เหมือนเป็นเกลื้อนเป็นกลากยากบรรเทา
จะห้ามเกาก็แปลกเห็นแหวกแนว

เธออย่ามาตัดพ้อหรือขอร้อง
ให้ทำนองออกแขกฉันแตกแถว
หากวันไหนจุดขายฉันฉายแวว
คงไม่แคล้วใครเล่าคุกเข่าวอน

แม้นความฝันความหวังยังริบหรี่
แต่ฉันมีความรักในอักษร
เทอดคุณค่าแห่งฝันนิรันดร
จะแคลนคลอนแหนงหน่ายอย่าหมายใจ.

               บูรพาทรนง