พิมพ์หน้านี้ - เวิ้งว้างกลางเวหาดีกว่าล้าคำลวง

ชุมชน บ้านกลอนไทย

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนเหงา => ข้อความที่เริ่มโดย: ไร้นวล^^ ที่ 07 มิถุนายน 2014, 09:03:AM



หัวข้อ: เวิ้งว้างกลางเวหาดีกว่าล้าคำลวง
เริ่มหัวข้อโดย: ไร้นวล^^ ที่ 07 มิถุนายน 2014, 09:03:AM



(http://www.17upload.com/plugin_form.php?mod=view2&id=140210425910402.jpg) (http://www.17upload.com/index.php?mod=r-pic2&id=140210425910402.jpg)

(http://www.klonthaiclub.com/pic/bar_087.gif) (http://www.klonthaiclub.com)

๐คืนคร่ำครวญรัญจวนล้วนหล่มร่าน
สุขแล้วซ่านซึ้งแล้วไม่แคล้วสูญ
หัวเราะแล้วกระแด่วดิ้นสิ้นสุขพูน
รักจรูญเลศจริตฤทธิ์มารยา

๐ซึ้งสักครู่สักแป๊บแล้วแสบผิว
ซาบสยิวแล้วสยองห้องตัณหา
ซบตักแต่แล้วก็ต้องนองน้ำตา
ยิ้มเปื้อนหน้าแล้วก็นิ่วคิ้วขึงคม

๐ฉลฉานฉาดบาดเบื้องกระเดื่องรัก
สลดศักดิ์ทรวงซื่อยื้อแล้วขม
เคลียคลอคล่องค่ำคืนความรื่นรมย์
กลับระทมแทบมิผลัดรัตติกาล

๐สรรพสิ่งสรรพแสร้งแถลงเลศ
ท้ายเทวษโถมทวีนารีผลาญ
จูบแล้วเจ็บจินต์กระเจิงจากเพลิงมาน
ดีดดิ้นพล่านเพียงใดไร้การุณย์

๐โอ้นี่หนอขอเป็นเช่นดาวหาง
ที่มิว่างเลวงภักดิ์พร้องรักหนุน
เหาะเลาะห้วงอวกาศไม่ขาดทุน
เสนาะสุญญากาศเชียบช่วยเงียบตรมฯ

(http://www.klonthaiclub.com/pic/bar_087.gif) (http://www.klonthaiclub.com)



หัวข้อ: Re: เวิ้งว้างกลางเวหาดีกว่าล้าคำลวง
เริ่มหัวข้อโดย: panthong.kh ที่ 07 มิถุนายน 2014, 09:52:AM
emo_116 emo_126
สุขเสมอ เพ้อถึง คะนึงหา
รู้มารยา แยบยล ยังทนข่ม
รากหยั่งลึก ล้ำเกิน เพลินจนจม
อุราขม เข่นเข็ด ดั่งเม็ดยอ

หัวเราะแล้ว แห้วห่าง ช่างมันเถอะ
ชลนัยน์ เปื้อนเปรอะ เลอะถึงศอ
เนตรแดงก่ำ เกินกล่าว ร้าวให้พอ
แม้นเติมต่อ ถ่อถัก รักมิคลาย

ซึ้งกระสัน เสียวซ่าน ปานช้างเปลี่่ยว
ชั่วประเดียว แดดิ้น สิ้นแหนงหน่าย
ก็ยังดี กว่าขี้ม้า หน่วยกล้าตาย
แต่ต้องหงาย หลังตึง ตะลึงงัน

เพียงรสจูบ วูบหวิว สยิวเนื้อ
แรกแปลกเหลือ เถือให้ ใจเริ่มสั่น
ประทับรอย คล้อยเคลิ้ม ประเดิมกัน
ต่อเติมฝัน หวานหยด รสจูบนี้
พันทอง
๗/๖/๕๗
 emo_116 emo_126