พิมพ์หน้านี้ - แด่ก้อยสาวน้อยบ้านกลอน

ชุมชน บ้านกลอนไทย

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนให้กำลังใจ => ข้อความที่เริ่มโดย: พ.พิมพา ที่ 03 กันยายน 2013, 02:24:AM



หัวข้อ: แด่ก้อยสาวน้อยบ้านกลอน
เริ่มหัวข้อโดย: พ.พิมพา ที่ 03 กันยายน 2013, 02:24:AM
แด่ก้อยสาวน้อยบ้านกลอน

@ เธอคือนิ้วน้อยน้อยคอยพลิ้วไหว
ละมุนละไมอักขราภาษาศิลป์
ลำนำน้อยคล้อยเคลิ้มเริ่มคุ้นชิน
ประดับดินแดนด้าวชาวกวี

@ถ้อยคำหวานปานน้ำผึ้งยังซึ้งซาบ
ได้รดฉาบด่ำดื่มปลื้มทุกที่
ปณิธานสานความฝันวันที่มี
คือดนตรีชีวิตคิดจำนรรจ์

@จะร้อยเรียงเคียงดาวพร่างพราวแสง
แทนเรี่ยวแรงหัวใจความใฝ่ฝัน
เพียงสังวาลย์จากฟ้ามากำนัล
แสงอำพันจันทราแทนอาภรณ์

@มาโอบอุ้มห่มใจไม่ให้หนาว
กลางห้วงหาวกวีวรรณอันปลิวว่อน
ทุกถ้อยคำรำลึกนึกทุกตอน
ไม่ยอกย้อนอ่านง่ายไร้เงื่อนปม

@หยดน้ำค้างสว่างใสในวันพรุ่ง
อรุณรุ่งตะวันชายปรายผสม
สิ้นฝนพรำระบำฟ้ามาเชยชม
รุ้งจะพรมเรืองสายประกายทอง

@กำลังใจจากใครหนึ่งในนั้น
ก้าวผ่านวันห้วงกมลพ้นหม่นหมอง
จงเริงรื่นชื่นฉ่ำคำร้อยกรอง
ฝากทำนองของเจ้าไว้ให้แผ่นดิน

///////////////
พงศ์ภัณฑ์
๓/๙/๕๖


หัวข้อ: Re: แด่ก้อยสาวน้อยบ้านกลอน
เริ่มหัวข้อโดย: ดารกะ ที่ 03 กันยายน 2013, 08:40:AM
(http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTXZ-CFtXBoje4HFExljCLxEZbkDKTr8iJpWBOaeZMmhGt3O2j2)


ก้อย...เกะกะเกียกกายมาร่ายพจน์
เริ่มรวมรสจดจารผสานศิลป์
เรียงลำนำคำร้อยด้อยกวิน
แค่ร่ายรินจินตนาตามอารมณ์

มีเบาหนักหลักเกณฑ์มิเด่นชัด
ตามถนัดงัดแงะกระแซะขม
บื้อเบาบางร้างไร้ในคำคม
ทั้งโง่งมจมปลักแสนดักดาน

มีดาวเดียวเขียวโด่โผล่มาหนึ่ง
มองจนซึ้ง...?อึ้งนักมิยักผ่าน
ลอยวนเวียนเกรียนสมองจ้องมานาน
โปรดประทานวานมอบปลอบกมล

ขออีกดวงพ่วงข้างร่างมิแกว่ง
น้องขอแบ่งได้ไหมใจชักสน
มีสามเกินเดินแทรกแปลกพิกล
อย่าคิดบ่นหม่นก้อยแค่ร้อยเรียง

อุตส่าห์จ้างโปรโมทโครตแพงฉิบ
ตั้งยี่สิบเขียนสื่อหรือก็เสี่ยง
แค่หกบทลดนะจะคลอเคียง
บาทเดียวเพียง ค่าจ้าง รับหลังไมค์ emo_12
 emo_126

(http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSiHUz3dL0CvZeGczXHYZshl5KSEo6v2x9jVbHTgaXOy59jYeWt)

ก้อย


หัวข้อ: Re: แด่ก้อยสาวน้อยบ้านกลอน
เริ่มหัวข้อโดย: พ.พิมพา ที่ 03 กันยายน 2013, 10:41:AM
([url]http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTXZ-CFtXBoje4HFExljCLxEZbkDKTr8iJpWBOaeZMmhGt3O2j2[/url])


ก้อย...เกะกะเกียกกายมาร่ายพจน์
เริ่มรวมรสจดจารผสานศิลป์
เรียงลำนำคำร้อยด้อยกวิน
แค่ร่ายรินจินตนาตามอารมณ์

มีเบาหนักหลักเกณฑ์มิเด่นชัด
ตามถนัดงัดแงะกระแซะขม
บื้อเบาบางร้างไร้ในคำคม
ทั้งโง่งมจมปลักแสนดักดาน

มีดาวเดียวเขียวโด่โผล่มาหนึ่ง
มองจนซึ้ง...?อึ้งนักมิยักผ่าน
ลอยวนเวียนเกรียนสมองจ้องมานาน
โปรดประทานวานมอบปลอบกมล

ขออีกดวงพ่วงข้างร่างมิแกว่ง
น้องขอแบ่งได้ไหมใจชักสน
มีสามเกินเดินแทรกแปลกพิกล
อย่าคิดบ่นหม่นก้อยแค่ร้อยเรียง

อุตส่าห์จ้างโปรโมทโครตแพงฉิบ
ตั้งยี่สิบเขียนสื่อหรือก็เสี่ยง
แค่หกบทลดนะจะคลอเคียง
บาทเดียวเพียง ค่าจ้าง รับหลังไมค์ emo_12
 emo_126

([url]http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSiHUz3dL0CvZeGczXHYZshl5KSEo6v2x9jVbHTgaXOy59jYeWt[/url])

ก้อย
คนหลายคนรอเธออยู่ที่นี่
ในวันที่กวีกานท์บรรณสานใส
คอยพร่างพรมคมคำร่ำจากใจ
อิ่มละไมลึกล้ำคำกวี

อยากฟังถ้อยร้อยชั่งสักพันครั้ง
ฟังและฟังปริ่มหวังยังสุขศรี
บรรเลงพจน์เถิดหนาโปรดปรานี
กล่อมชีวีโลกหล้าอย่าคิดไกล

แม้ดาวเดียวเปลี่ยวเปล่าอาจเหงาบ้าง
จงปล่อยวางและสร้างทางเดินใหม่
เชื่อและมั่นศรัทธาเด่นที่เป็นไป
ลำนำใจเจ้าจะเพริดเฉิดกระจาย

หวังในหวังเรืองรองต้องถึงฝั่ง
เพียงตั้งมั่นมอบดาวไปในความหมาย
ทั้งสามดวงห่วงด้วยรักมาทักทาย
ฝากเอาไว้ประดับฝันอย่าหวั่นจินต์

ขอแค่ดาวในใจเจ้าใสสด
คำจะหยดหยาดพรูไม่รู้สิ้น
ด้วยความแกร่งแห่งเพชรใช่เม็ดดิน
และไม่ภินท์พังตามยามเวลา

ขอจบกลอนหกบทรสแห่งถ้อย
อาจจะน้อยด้อยคำนำสรรหา
แต่กลั่นจากหัวใจในวิญญา
รับรู้ว่ายังมีคนที่รอ

///////////////
พงศภัณฑ์
๓/๙/๕๖