พิมพ์หน้านี้ - รอรัก

ชุมชน บ้านกลอนไทย

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนเหงา => ข้อความที่เริ่มโดย: D ที่ 17 ธันวาคม 2011, 09:01:AM



หัวข้อ: รอรัก
เริ่มหัวข้อโดย: D ที่ 17 ธันวาคม 2011, 09:01:AM
อาทิตย์ลา ล่วงลับ ดับโลกแล้ว
ความผ่องแผ่ว เลือนลบ พบหวั่นไหว
ใยเธอหนอ เลือนลาง ลาลับไกล
สงสารใคร บ้างไหม ใจร้องร่ำ

ยามดึกดื่น เดือนเด่น ดาวดูด้อย
แสงเดือนคล้อย คราเคลื่อน เลื่อนลงต่ำ
น้ำค้างพรม พราวพร่าง อย่างใจดำ
ลมโบกโบย คอยย้ำ ซ้ำใจกาย

ผู้หญิงดินๆ
emo_126


หัวข้อ: Re: รอรัก
เริ่มหัวข้อโดย: panthong.kh ที่ 17 ธันวาคม 2011, 11:18:AM
emo_73 emo_73

อาทิตย์สิ้น แสงทอง เรืองรองดับ
ความมืดกลับ ประชิด ติดมิหน่าย
ลมโบยโบก พริ้วแผ่ว แนวหาดทราย
ประทะผิว ร่างกาย คล้ายยอกใจ

ตะวันดับ ลับลา ฟ้ามีเพื่อน
คอยย้ำเตือน เปลี่ยนหนุน หมุนมาใหม่
แต่ตัวเรา หมองหม่น คนจากไกล
ไม่มีข่าว ใดใด ไร้วี่แวว

คนรอคอย น้อยเนื้อ เชื่อหรือไม่
ใต้ต้นไทร สาบานไว้ ใยต้องแห้ว
ลืมหรือไร รังรัก อันเพริดแพรว
หมดสิ้นแล้ว ครั้งเก่า เศร้าสุดทน

ณ ต้นไม้ ไทรใหญ่ ใจสุดห่วง
ชอกช้ำทรวง หน่วงจิต คิดสับสน
สร้างรอยร้าว ในอก แสนมืดมน
สุดเจ็บจน ทนช้ำ ย้ำดวงแด
พันทอง