พิมพ์หน้านี้ - คอย

ชุมชน บ้านกลอนไทย

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนเหงา => ข้อความที่เริ่มโดย: สุวรรณ ที่ 28 กันยายน 2010, 04:45:PM



หัวข้อ: คอย
เริ่มหัวข้อโดย: สุวรรณ ที่ 28 กันยายน 2010, 04:45:PM
(http://zasan-tsurumine12hr.exteen.com/images/beggar02.jpg)

คอย
ขวัญข้าเปรย เอยหนอท้อพอแล้ว
ตาฉายแววอิดโรยระโหยไห้
กอบเศษทานจานเจือเอื้อจากใจ
ของใครใครไว้แล้วกลืนน้ำตา

หลายปี,กรรม,ซ้ำหนักกระอักแน่น
มีความจนเป็นแกนแร้นแค้นหนา
ทุกข์ระทมโถมไหม้ในอุรา
เผาชะตาผู้ยากนี้หนักเกิน

เหลือเศษเสี้ยวเวลามานั่งคิด
ไยฟ้าปิดขีดกั้นฝันนานเนิ่น
ให้เซซังรั้งทุกข์ขลุกจนเพลิน
ลืมหรือไร ข้าเอิ้นเกริ่นถามดู

กี่แรมปีมีหนบนความยาก
สุขแล่นผ่านกาลพรากอย่างอดสู
ระโหยแห้งแล้งน้ำตา มาพรั่งพรู
ใจคุดคู้นั่งอยู่อย่างซังกะตาย

คอย..แต่วันเลือนลับมารับขวัญ
ปลดชีวันขื่นขมให้จมหาย
ลงผืนดิน ลาสิ้นความเดียวดาย
ให้สลายกลายร่างฝังดินดอน