พิมพ์หน้านี้ - กว่าจะรู้....เมื่อสาย

ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนบอกรัก => ข้อความที่เริ่มโดย: PIKuL ที่ 11 ตุลาคม 2026, 07:48:PM



หัวข้อ: กว่าจะรู้....เมื่อสาย
เริ่มหัวข้อโดย: PIKuL ที่ 11 ตุลาคม 2026, 07:48:PM
(https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSyBMAph0P_l6fI1DijiJ9bmRr1h6qr2D4eQmDhPmdGTvDKtciZaz9LX0Xn&s=10)


กว่าจะรู้ว่ารัก...ก็สูญเสีย
ความสัมพันธ์ถูกเคลียร์จนจบสิ้น
เสียงถ้อยคำบอกเลิกที่ได้ยิน
ดั่งแผ่นหินพลิกถล่มถมร่างกาย

ไม่อาจกลับถ้อยคำที่เคยบอก
ดังตัวเราเป็นผู้ตอกตะปูหมาย
ดังว่าเราได้กำหนด...บทวอดวาย
เป็นตัวร้ายให้เธอรักและภักดี

แต่เมื่อยามรักหมดไยบทเศร้า
มาทาบเงาเหงารุกบุกถึงที่
โดนเธอรักและดูแลมาหลายปี
ไม่ชินเลย...ยามวันนี้เธอจากไป

ลดทิฐิเพื่อประคองลองง้อกลับ
แต่ไร้การตอบรับกลับมาให้
เพิ่งมารู้วันนี้....ว่าหัวใจ
มันสั่นเทิ้มจนไม่ไหวยามถูกเมิน

ทำได้เพียง"ขอบคุณ"ที่เคยอยู่
ที่ผ่านมาฉันรับรู้เพียงผิวเผิน
ขอบคุณที่เคยอดทนเสียเหลือเกิน
พยายามร่วมเดินเคียงข้างกัน

และก็ทำได้เพียง กล่าว"ขอโทษ"
และเข้าใจหากเธอโกรธและโทษฉัน
กว่าจะรู้ว่ารักมาก...ก็ไม่ทัน
จะดึงดันท่าไหน.....ก็ไร้เธอ.


(http://dl4.glitter-graphics.net/pub/1167/1167354yin8tsiepj.gif)