ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน

(https://i.ibb.co/hFgNJR2H/IMG-5467.jpg) (https://ibb.co/CKwy35Vv)


ในวันที่โลกภายนอกมันโหดร้าย..
รอยยิ้มสดใส...ค่อยๆเลือนหายไปจากฉัน
พยายามอดทนไว้ อ่อนโยน เข้าใจ และแบ่งปัน...
แต่ผู้คนก็ยังหันหลังให้กัน... นั่นยิ่งทำให้ฉันมีน้ำตา

จึงต้องเริ่มสร้างระยะห่างขึ้นมากั้น...
ยอมเย็นชาใส่นั้น...เพราะนึกถึงวันที่อ่อนล้า
ไม่ใช่อยากใจดำ...แต่เพราะใจมันบอบช้ำเกินเยียวยา
จนไม่อาจรักษา...ได้แต่ถอยหลังกลับมาอยู่ในที่ของตน

แค่อยากเหลือพื้นที่ปลอดภัยไว้ถนอม...
ไม่อยากยอม...ให้ใครมาเหยียบย่ำอีกหน
การมีกำแพงหนาไว้ป้องกันใจ...ไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไรในโลกโหดร้ายมืดมน
ได้เวลาหันกลับมาหนุนใจตน...เลิกแสนดีกับทุกผู้คนเสียที

                     ~เมี่ยง เมี่ยง~
                  ...26/06/2569...
         

ในโลกกว้างใหญ่....ใบนี้
หลังจากใช้ชีวิตมาหลายปี...เพิ่งรู้ว่าจิตใจคนกว้างใหญ่กว่า
ในโลกใบกลมกลม...หลายหลากสังคมที่เข้ามา
ทั้งสอนบทเรียนทั้งให้ราคา...แทบทั้งบ้าและทั้งดี

เพราะรายล้อมย้อมใจไว้...ให้อดทน
มากเกินกว่าจะทน...จนไม่สนใจอะไรไปแบบนี้
เริ่มถอยออกมาจากวงสนทนา...เพราะล้าเต็มที
อยู่เงียบเงียบในมุมอย่างตอนนี้...ที่พอได้พักใจ

หนุนใจตนไว้...ถนอมใจตนไว้...ให้ใจได้แข็งแรง
ลดละการขันแข่ง...แบ่งใจเท่าที่ไหว
ใจคนวกวนสับสนปนเป...เกเรกว่าสิ่งใด
ผู้คนมากมายก็แค่ผ่านมาและผ่านไป...แค่นั้นเอง