|
หัวข้อ: ผ่านเวลา เริ่มหัวข้อโดย: ขอบฟ้าเหตุการณ์ ที่ 23 มีนาคม 2026, 04:33:AM ผ่ า น เ ว ล า (https://img2.pic.in.th/4831248788326753078.1e1be0ca9c124358ae2f9401f44e709a.22122412.jpeg) ลมมลายู ฟังเสียงสวดอาซาน กังวานก้อง ท่วงทำนองไพเราะ เสนาะ หวาน ฉันหยุดทำทุกสิ่ง สงบ นิ่ง นาน กังสดาลผ่านสถานที่ หลากชีวิต ผ่านที่มีเรื่องเล่าจากเงาหม่น ผู้ท่วมท้นพันผูกทั้งถูกผิด กับความรักลึกซึ้งคำนึงนิจ พี่สาวผู้ใกล้ชิดมิตรชีวา ยามลมสายพรั่งพรูสู่ด้ามขวาน ขับเพลงกลอนเศร้า, หวาน กังวานหา จากคนทางทิศอยู่บูรพา “ลมมลายูฉันหวังยังสุขดี” ทั้งคุณพ่อ, หลานสาว - ข่าวคราวเงียบ รอฟังเรียบเรียงเล่าเรื่องราวพี่ ทะเลดาว, ทรายล่องคลื่นฟองตี บรรเลงคีย์ที่เก่าอย่างเปล่าดาย นาทีแล้วนาทีเล่า ฉันเฝ้าฟัง ตื่นภวังค์ยินเพียงเสียงตามสาย พายุฤดูร้อน ผ่อนร้อนคลาย มองเม็ดฝนแตกกระจายเป็นสายน้ำ. ใบไม้แห่งขุนเขา ยามฝนพร่างพรมแดนแผ่นดินหอม ไอชื้นย้อมดินชุ่มพุ่มไม้ฉ่ำ น้ำหลายสายไหลรวมร่วมลำนำ เรือใบไม้หลายลำล่องน้ำมา ใบไม้แห่งขุนเขาผู้เศร้าสร้อย พร้อยริ้วรอยไหม้แดดที่แผดจ้า จวบอาทิตย์แสงใสทักทายฟ้า วางใจพักใบล้าสักนาที หากลื่นล้มดินนุ่มจะอุ้มรับ อย่ากลัวการแตกดับกับวิถี หยาดมา ยังหยาดมา ทุกราตรี ความห่วงหาที่มี อยู่ที่เดิม. ซ่อน - หา แดดอัสดงหลงทอดลอดร่องตึก คล้อยแดด, ดึก ดาวจันทร์ผันผายเพิ่ม มืดสลัวมัวสุมครอบคลุมเติม บางสิ่งเริ่มหายไปจากสายตา ไกลหนึ่งก้าว สองก้าว ไกลยาวนาน ไกลเกินยินเรียกขาน จินตนาการหา จุดที่เคยเวียนพักหว่างมรรคา น้องสาว-ชาย ใบหน้า เริ่มพร่าเลือน ราวกับเล่นซ่อนหาแล้วมาหาย อาจฉันกลับมาสายจึงคลายเคลื่อน การรอไร้สัญญาณการมาเยือน ฤา เสมือนสืบเนื่อง เรื่องเล่าโบราณ- ว่า - เล่นซ่อนหาจัก โดนลักซ่อน อาจซับซ้อนเกินเพรียกยินเรียกขาน จึงน้องสาวน้องชายในวันวาน นานแล้ว.. นาน ผียังคงบังตา! แดดผีตากผ้าอ้อม ฉันอยู่แบบหลบตนจนช่ำชอง ในห้องหมองไร้คนสนใจหา กับตัวฉันในตนย่างสนธยา ในแดดผีตากผ้าอ้อมพร้อมมืดมิด พูดคุยกับตัวฉันย้อนวันหนึ่ง ฉันผู้ซึ่งบางนามยังตามติด ความสุขเพียงนิดน้อยยังปล่อยคิด หลอมรวมห้วงดวงจิตจนติดตรึง เพื่อโยงเชื่อมถักสานธารเวลา เป็นสมบัติล้ำค่า ว่า “คิดถึง” ดำรงเหนือห้วงกาล ในลานคำนึง แม้รอบขึงเส้นขอบแสนบอบบาง ระลึกถึงทุกเรื่องอยู่เนืองนิตย์ กับชีวิตผิดพลาดจนบาดหมาง แม้ตาเห็นดาวเดือนเพียงเลือนราง ย่อมกระจ่างชัดรู้อยู่ในที ว่า - รักเอยบอบบาง ถึงอย่างนั้น ในห้องเงียบนิ่งงัน ฝันไร้สี เกิดและดับคับข้องทั้งผองมี อยู่ในบทกวีนี้แล้วเธอ. ว่า - หากไร้ลำนำคำกวี คือราตรีนิรันดร์ฉันนิทรา. (http://www.klonthaiclub.com/pic/bar_052.gif) (http://www.klonthaiclub.com) |