ระลึกถึงครูกลอน

ระลึกถึงครูกลอน

(1/2) > >>

นัท ผู้ชายฯ รักในหลวง:
ระลึกถึงครูกลอน

อันอ้อยตาล หวานลิ้น แล้วสิ้นซาก
แต่ลมปาก หวานหู มิรู้หาย
แม้เจ็บอื่น หมื่นแสน จะแคลนคลาย
เจ็บจนตาย นั้นเพราะเหน็บ ให้เจ็บใจ

จะรักชัง ทั้งสิ้น เพราะลิ้นพลอด
เป็นอย่างยอด แล้วพระองค์ อย่าสงสัย
อันช่างปาก ยากที่ จะมีใคร
เขาชอบใช้ ช่างมือ ออกอื้ออึง

(ผู้แต่ง ท่านสุนทรภู่ จากเพลงยาวถวายโอวาท)


ฝากจันทร์เสี้ยว เกี่ยวถ้อย ร้อยคำหวาน
ฝากกลอนกานท์ หวานหู ไม่รู้หาย
ฝากเมฆฝน บนฟ้า มาบรรยาย
ฝากเม็ดทราย สายลม ผสมกลอน

ฝากคำรัก ทักทาย คลายคิดถึง
ฝากคำซึ้ง ดึงฝัน ปันอักษร
ฝากสายหมอก ดอกหญ้า มากล่อมนอน
ฝากดวงดาว กล่าวอ้อน และป้อนคำ...จากกระทู้...ฝาก..(หมวดกลอนบอกรัก)

เนิน จำราย:
กราบ“สุนทรภู่” ครูกวี ศรีรัตนโกสินทร์

กาพย์พระไชยสุริยา

สุรางคนางค์ ๒๘
                       ฯลฯ
วันนั้นจันทร  มีดารากร  เป็นบริวาร
เห็นดินสิ้นฟ้า  ในป่าท่าธาร  มาลีคลี่บาน ใบก้านอรชร
                       ฯลฯ
ฝึกหัดคัดอ่าน  ดวงใจเบ่งบาน  ธรรมชาติเว้าวอน
หลงคืนลืมวัน  ดื่มด่ำดงดอน  ไม่อนาทร สรรพสิ่งอื่นใด
นั่นคือเอกลักษณ์  แสดงประจักษ์  อักษรพลิ้วไหว
เหมือนนั่งร่มไม้ ใต้ดงพงไพร  ตื่นตาเร้าใจ  อารมณ์โบยบิน

เสภา ขุนช้างขุนแผน ตอนกำเนิดพลายงาม
   
                       ฯลฯ
เหล่ามิ่งไม้ไทรโศกอยู่ริมห้วย        ลมช่วยหล่นลอยกระแสสินธุ์
น้ำใสแลซึ้งถึงพื้นดิน                   ฟุ้งกลิ่นสุมามาลย์บานระย้า
สัตตบุษย์บัวแดงขึ้นแฝงฝัก          พันธุ์ผักพาดผ่านก้านบุปผา
แพงพวยพุ่งพาดพันสันตะวา         ลอยคงคาทอดยอดไปตามธาร
                       ฯลฯ

โสตสัมผัสอักษรอันอ่อนนุ่ม         
ครั้งเกาะกลุ่มขยับอาขยาน
อยู่ ม.ต้น ร้องนำหน้ากระดาน       
เสียงประสานลั่นห้องก้องกมล

หลายสิบปีผ่านมาตีตราจำ         
ทบทวนย้ำย้อนรอยหลายร้อยหน
เขียนคำกลอนอึกอักชักวกวน               
กลับไปค้นเทียบเคียงเฝ้าเมียงมอง

คราวครบรอบกำเนิดกาลท่านอีกหน     
น้อมกมลยกหัตถังขึ้นทั้งสอง
อาราธนาบารมีช่วยคุ้มครอง               
เรียงร้อยกรองให้จำเพาะเสนาะล้ำ

ถ้อยอัตคัดขัดข้องศิษย์ร้องขอ     
วอนครูพ่อช่วยอุ้มสมให้คมขำ
เพียรประดิษฐ์คิดประดอยร้อยประคำ   
แนบลำนำเชิดบูชิตสถิตทรวง

                                    เนิน จำราย

(ย้ายมาจาก "แฟนพันธุ์แท้สุนทรภู่" เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ)

♥หทัยกาญจน์♥:




ร่วมรำลึกถึงกลอนสุนทรภู่

ร่วมรำลึกถึงกลอนสุนทรภู่
ท่านเป็นครูคำกลอนอักษรศิลป์
ศิลปะรัตนแห่งกวิน
กวีแห่งรัตนโกสินทร์แผ่นดินไทย...

หทัยกาญจน์ ฤทัยกานท์
๒๖ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๕๕

ดาว อาชาไนย:
 emo_126

แด่..ครูกลอนสุนทรภู่

แม้เกิดมาช้าไปไม่ทันท่าน
แต่กลอนกานท์ก็ชื่นระรื่นหู
จำวจีลีลาว่าเป็นครู
เทิดทูนอยู่อย่างนี้ชั่วชีวัน

สร้างสิ่งล้ำสัมผัสในแสนไพเราะ
ชวนสืบเสาะสุภาษิตช่างคิดฝัน
กลอนนิยายหลายรสบทประพันธ์
คนสำคัญคมคำประจำใจ

ดาว อาชาไนย

ดาว อาชาไนย:


แม้เป็นถ้ำอำไพใคร่เป็นหงส์
จะร่อนลงสิงสู่เป็นคู่สอง
ขอติดตามทรามสงวนนวลละออง
เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป

บทนี้ไม่ใช่ของท่านสุนทรภู่
แต่เป็นของครูเพลง  ของท่านสุนทรภู่ คือ

แม้เป็นถ้ำอำไพขอให้พี่
เป็นราชสีห์สมสู่เป็นคู่สอง
ขอติดตามทรามสงวนนวลละออง
เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป

เพราะราชสีห์ย่อมอยู่ในถ้ำ
แต่หงส์ไม่อยู่ในถ้ำ

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป