อากาศหนาวร้าวลึกผนึกเศร้า
ผสมเงาจิตจางที่ห่างเหิน
ล้าอกเอื่อยเหนื่อยซ่อนตอนเผชิญ
จึงหมางเมินหมองหม่นเหมือนจนทาง

อากาศหนาวเท่าใดอย่าได้สน
ระลึกตนสั่งใจมิไกลห่าง
ปัญหาพาปัญญาแท้ช่วยแก้วาง
มองรอบข้างละทุกข์สนุกไป

ปวดร้าวลึกฝึกฝนเปลี่ยนจนปรับ
เศร้าเหงารับยิ้มอยู่แล้วสู้ใหม่
ทุกข์แสนทุกข์จุกอกเลิกตกใจ
หนาวคราใดสุขหนุนห่มอุ่นนอน


มังตรา