|
หัวข้อ: ศศินกลางทรวง เริ่มหัวข้อโดย: พันแสง ที่ 18 กันยายน 2026, 10:59:AM ศศินกลางทรวง ในวัสสาฟ้าฉ่ำหยาดน้ำฝน โปรยปรายปนลมโบกกรรโชกสาย หอบไอชื้นลอยล่องมาต้องกาย หนาวก็คล้ายแทรกซ่านถึงดานทรวง เยียบเย็นในยามพลบพระลบหม่น รอจะหล่นลับหล้าอำลาสรวง หลบม่านเมฆหลีกเร้นไม่เห็นดวง เห็นแต่หยาดฝนร่วงโลมห้วงดิน ก่อนแสงวันเลือนลับโลกหลับใหล ปรับเปลี่ยนทัศน์ผลัดไปจากในถิ่น ดอกไม้กลางสายฝนราดหล่นริน ชะดอกช่อขาดขาดวิ่นเสียสิ้นดี โอ้ดอกเอ๋ยดอกรักจะหักแล้ว คงไม่แคล้วซบดินหมดกลิ่นสี เจ้าบานเช้าบานชื่นดาษดื่นมี ก็เห็นทีจักช้ำเกินค้ำชู สิ้นสุดทัศน์สุดท้ายของปลายพลบ พลันเส้นสายลายลบ กลืนกลบอยู่ ในช่วงค่ำ ฉ่ำฝนร่วงหล่นพรู เหลียวแลดูทิศใดหม่นใจนัก อาบอณูน้ำห่มด้วยลมฝน เหน็บหนาวซ่านทรวงจนเจียนป่นปรัก โอ้ใจเอยลอยหลงในดงรัก ที่ช่อดอกแห้งหักเกินจักบาน รอจันทร์พรายฟ้าถึงลุหนึ่งค่ำ ยังคงงำดวงแฝงสิ้นแสงผ่าน เมฆหนาทึบท่วมหนอนธการ ประดุจม่านบดบังเดือนฝังดวง คาบกาลเปลี่ยนเวียนผันสักวันหนึ่ง บุหลันซึ่งลอยหลีกต่างซีกสรวง คงเยือนหาวพราวพร่าง แต่กลางทรวง จะโชนช่วงแจ่มจ้าเพลาใด จักต้องคอยอย่างนี้อีกกี่ภพ กว่าบรรสบบรรสานอีกนานไหม หรือต้องรอเสียจนอกป่นไป อย่างร้างไร้ ศศินกลางถิ่นทรวง พันแสง ที่มา https://pagysunthon.blogspot.com/2019/07/blog-post.html?zx=3284494364b9b012 |