พิมพ์หน้านี้ - หนุนใจตน

ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน

บทประพันธ์กลอนและบทกวีเพราะๆ => กลอนเปล่า => ข้อความที่เริ่มโดย: meang007 ที่ 26 มิถุนายน 2026, 11:07:AM



หัวข้อ: หนุนใจตน
เริ่มหัวข้อโดย: meang007 ที่ 26 มิถุนายน 2026, 11:07:AM
(https://i.ibb.co/hFgNJR2H/IMG-5467.jpg) (https://ibb.co/CKwy35Vv)


ในวันที่โลกภายนอกมันโหดร้าย..
รอยยิ้มสดใส...ค่อยๆเลือนหายไปจากฉัน
พยายามอดทนไว้ อ่อนโยน เข้าใจ และแบ่งปัน...
แต่ผู้คนก็ยังหันหลังให้กัน... นั่นยิ่งทำให้ฉันมีน้ำตา

จึงต้องเริ่มสร้างระยะห่างขึ้นมากั้น...
ยอมเย็นชาใส่นั้น...เพราะนึกถึงวันที่อ่อนล้า
ไม่ใช่อยากใจดำ...แต่เพราะใจมันบอบช้ำเกินเยียวยา
จนไม่อาจรักษา...ได้แต่ถอยหลังกลับมาอยู่ในที่ของตน

แค่อยากเหลือพื้นที่ปลอดภัยไว้ถนอม...
ไม่อยากยอม...ให้ใครมาเหยียบย่ำอีกหน
การมีกำแพงหนาไว้ป้องกันใจ...ไม่ใช่เรื่องผิดบาปอะไรในโลกโหดร้ายมืดมน
ได้เวลาหันกลับมาหนุนใจตน...เลิกแสนดีกับทุกผู้คนเสียที

                     ~เมี่ยง เมี่ยง~
                  ...26/06/2569...
         


หัวข้อ: Re: หนุนใจตน
เริ่มหัวข้อโดย: เปลวเทียนเปลี่ยนสี ที่ 26 มิถุนายน 2026, 11:46:AM
ในโลกกว้างใหญ่....ใบนี้
หลังจากใช้ชีวิตมาหลายปี...เพิ่งรู้ว่าจิตใจคนกว้างใหญ่กว่า
ในโลกใบกลมกลม...หลายหลากสังคมที่เข้ามา
ทั้งสอนบทเรียนทั้งให้ราคา...แทบทั้งบ้าและทั้งดี

เพราะรายล้อมย้อมใจไว้...ให้อดทน
มากเกินกว่าจะทน...จนไม่สนใจอะไรไปแบบนี้
เริ่มถอยออกมาจากวงสนทนา...เพราะล้าเต็มที
อยู่เงียบเงียบในมุมอย่างตอนนี้...ที่พอได้พักใจ

หนุนใจตนไว้...ถนอมใจตนไว้...ให้ใจได้แข็งแรง
ลดละการขันแข่ง...แบ่งใจเท่าที่ไหว
ใจคนวกวนสับสนปนเป...เกเรกว่าสิ่งใด
ผู้คนมากมายก็แค่ผ่านมาและผ่านไป...แค่นั้นเอง


หัวข้อ: Re: หนุนใจตน
เริ่มหัวข้อโดย: โซ...เซอะเซอ ที่ 27 มิถุนายน 2026, 07:51:AM



…Just enjoy the show…


…ตื่นขึ้นชมรมณีย์แห่งชีวิต
มองแสงอาทิตย์แย้มอุษาที่ขอบฟ้านั่น
มองราตรีที่มีแสงดาวแลแสงจันทร์
เป็นเพื่อนคอยปลอบขวัญในวันเหงา

ส่วนเรื่องของมนุษย์มนา ดราม่ามลาก
ก็เฝ้าดูความอยาก ความโฉดเขลา
เฝ้ามองดูแรงริษยา หม่นมืดเงา
ความมัวเมา ความโลภ โกรธ หลงนั้น

เมื่อยิ่งมองเห็น ยิ่งรู้ ลู่ลามลึก
กอบเก็บความรู้สึกร้าวร้าง อย่างสร้างสรรค์
แต่มิเอาเข้าตัวดนู ด้วยรู้ทัน
อย่าให้เชื้อร้ายนั่นบั่นทอนใจ

เสียงอักษรคือเพื่อนเหมือนทางออก
สะท้อนบอก ทั้งสุขทุกข์ ที่รุกไล่
พรรณนาอย่างตรองตรึก ลึกความนัย
บันทึกใส่ศิลป์อักษร…ย้อนเตือนตน

มองชีวิตเป็นเสมือนเขาวงกต
มากเคี้ยวคด มุวนวิ่ง ยิ่งสับสน
หากว่าเราลอยตัวสูงสู่เบื้องบน
จักเห็นการว่ายวน อลหม่าน พลุ่งพล่าน…ชั่วกาลกัลป์


CN_94KtUAPI

“…I'm just a little bit caught in the middle
Life is a maze and love is a riddle
I don't know where to go
Can't do it alone
I've tried and I don't know why

I'm just a little girl lost in the moment
I'm so scared but I don't show it
I can't figure it out
It's bringing me down
I know, I've got to let it go

And just enjoy the show…“


[The Show : By Lenka]


Soul Searcher
Inspired to write 27/6/2026





หัวข้อ: Re: หนุนใจตน
เริ่มหัวข้อโดย: แป้งน้ำ ที่ 09 กรกฎาคม 2026, 01:23:AM


ความผิดพลาดประการแรก
คือการแยกไม่ออกว่าใครจริงใจกับฉัน
ประการที่สองคือ . .. ไว้ใจซึ่งกันและกัน
ประการต่อมานั้น . .. คือ “การให้ใจผิดคน”

ทัศนคติในวันที่หัวใจไร้เดียงสา
คือการคิดไปเองว่า .. . ความดีจะชนะใจใครได้สักหน
เติมใจเจ็บเต็มอิ่ม ~ ด้วยรอยยิ้มของผู้คน
ใช้อารมณ์นำเหตุผล . .. จนลืมว่าใจตน . . ก็ร้าวราน

ในเมื่อรางวัลคือความเสียใจ
ฉันจะไม่ขอให้ใคร . .. มาร่วมหาร
กลืนความแสนดีลงคอไป ~ ที่เคยให้ถือว่า “ทำทาน”
อย่าทักมาอีกนะ . . ฉันรำคาญ
ทุกปัญหาที่ต้องจัดการ . .. เธอจงแบกรับมัน . . ด้วยตัวเอง~*

(http://dl8.glitter-graphics.net/pub/730/730728q2xwb9dccn.gif)


หัวข้อ: Re: หนุนใจตน
เริ่มหัวข้อโดย: โซ...เซอะเซอ ที่ 12 กรกฎาคม 2026, 11:17:AM

ขมคำรามคร้ามครั่นใจสั่นรัว
ความเจ็บทำหวาดกลัว กลัดเครียดเคร่ง
เจ็บแล้วจำ รู้จำแนก มิแบกกระเตง
ชั่วเหมาเข่ง โกรธเกลียดชาย...หลายแหล่ซะงั้น

UDDqQjmMWT0

โซ...เซอะเซอ
12 กรกฎาคม 2569





หัวข้อ: Re: หนุนใจตน
เริ่มหัวข้อโดย: เปลวเทียนเปลี่ยนสี ที่ 13 กรกฎาคม 2026, 01:46:PM
หนุนใจตน กลับเป็นคน ที่ทนทาน
หลายเหตุการณ์ งานที่ทำ ซ้ำกี่หน
เดินปะปน กับผู้คน เหตุแห่งตน
หนุนใจตน ให้วนกลับ รับกลับคืน

ให้สนับปรับสนุน อุ่นอบใจ ให้ไออุ่น
กอดให้คุ้น โอบกอดตัว แม้หัวใจยังสะอื้น
เพราะมากคน เพราะมากความ คร้านจะฝืน
ไหนใครอื่น รื้อในใจ ไร้ไม่มี

เพียงลำพัง เพียงแค่เรา เท่าที่เห็น
สัมผัสร้อน สัมผัสเย็น เฉกเช่นนี้
ใครหลายหลาก ยากจะรู้ มากวจี
หนุนใจไว้ ในเวที ทางแห่งเรา