(https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHiB-xt3h5KelhtDBiEhPvLHu7YjSAm8jNnB35cBRnaMJggqRUkFmPSlBF80RHuelTezgo2umNqFfaO4JKDbP-JVZIaKHXDsc3Sfl7BXPGN1t1hiHOXpUSm0je5-JxePrNKQ0sI2l4iiAK/s1600/sun_moon-f.jpg)
.......ยืนยัน........
อาจไม่มีสิ่งใด...ที่ใจคิดจะร้องขอ
แม้ต้องใช้ความอดทน..ที่จะเฝ้ารอ..อย่างไร้จุดหมาย
เพราะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์...ที่จะพูดอะไรมากมาย
และสุดท้าย...ก็ไม่มีใครที่ใส่ใจพอ...ที่จะฟัง
ฉัน...ปล่อยให้เธอได้พูด...สิ่งที่เธอคิด
ปล่อยให้เธอปรับทิศ...หัวใจ...ด้วยความวาดหวัง
"ความต้องการ" ของเธอ...มักจะส่งเสียงดัง
แต่ฉันก็ยังนั่งฟัง...อยู่อย่างนั้นทุกถ้อยคำของเธอ
ฉัน...ไม่ได้เฝ้า "รอ" เธอ...อีกต่อไปแล้ว
"รัก"ของเรามันแผ่ว..จนไร้แนวป้องกันความไผลเผลอ
แต่ฉัน...ยังอยู่ที่เดิม...ดังก่อนหน้าที่เราพบเจอ
แต่ไม่มั่นใจว่าในภาพจำของเธอ...มันคือที่แห่งเดียวกัน
อย่างน้อย...ฉันก็ยังไม่ได้จากไปไหน
และเธอ...ก็ไม่ได้อยู่ไกลเกินห้วงความฝัน
"ช่องว่าง".....อาจเป็นความพอดีดั่งอาทิตย์กับดวงจันทร์
ซึ่งไม่ได้หมายความว่า...เราต้องจากกันเสมอไป.
ViVee |